Bajka o aligatorze, który chciał być miły

— Bajka do czytania —

W wielkiej, zielonej rzece mieszkał mały aligator o imieniu Alek. Miał zieloną łuskę, długi ogon i mnóstwo zębów, ale wcale nie był straszny.

Alek bardzo chciał mieć przyjaciół. Każdego dnia pływał wśród trzcin i obserwował, jak żabki skaczą po liściach, a rybki bawią się w chowanego. Nikt jednak nie chciał się z nim bawić.

Pewnego razu Alek spotkał małą żabkę Zuzię. Zuzia trzęsła się ze strachu. – Nie bój się – powiedział Alek cichutko. – Ja tylko chcę się pobawić.

Zuzia spojrzała na jego wielkie zęby. – Naprawdę? – zapytała. – A nie zjesz mnie? Alek zaśmiał się cicho. – Nie, wolę jeść owoce i sałatę.

Od tego dnia Alek i Zuzia spędzali razem czas. Uczyli się skakać po kamieniach i liczyć gwiazdy na niebie. Inne zwierzęta patrzyły na nich z zaciekawieniem.

Powoli dołączały do nich rybki i ptaszki. Alek pokazał im, jak delikatnie można dotknąć wody ogonem, żeby zrobić tęczę. Wszyscy się śmiali i cieszyli.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za rzeką, Alek i jego nowi przyjaciele siadali na brzegu. – Dziękuję, że jesteś taki miły – powiedziała Zuzia. Alek uśmiechnął się szeroko.

A potem Alek ziewnął wielkim, aligatorim ziewnięciem. – Czas spać – szepnął. Położył się na miękkim mchu, a gwiazdy mrugały do niego z góry. Dobranoc, Alku.