Bajka o Jaguarze Jacek

— Bajka do czytania —

Był sobie mały, lśniący Jaguar o imieniu Jacek. Miał srebrzyste nadwozie i wielkie, okrągłe reflektory, które błyszczały jak gwiazdy. Jacek kochał pędzić po drodze – wiatr gwizdał mu w oponach, a silnik mruczał jak zadowolony kotek.

Każdego ranka Jacek budził się i od razu ruszał z piskiem opon. „Muszę być najszybszy!” – mówił i ścigał się z chmurami. Ale pędząc tak szybko, nie zauważał, co dzieje się wokół. Mijał kolorowe kwiaty, uśmiechnięte twarze i ptaki tańczące na niebie.

Pewnego dnia, gdy Jacek znów pędził, usłyszał cichutki głosik: „Proszę, zwolnij!”. To był mały chłopiec o imieniu Leon, który stał na chodniku z balonikiem w ręku. „Chciałbym zobaczyć twój błyszczący nos, ale jesteś za szybki” – powiedział Leon.

Jacek zdziwił się. Zatrzymał się i opuścił szyby. „Przepraszam” – mruknął. Leon podszedł i pogłaskał maskę. „Jesteś piękny, gdy stoisz” – szepnął. Jacek poczuł ciepło w silniku. „Może rzeczywiście za szybko jeżdżę?” – pomyślał.

Od tego dnia Jacek postanowił jeździć wolniej. Zobaczył, jak słońce maluje niebo na pomarańczowo, jak biedronki spacerują po liściach i jak dzieci machają do niego z huśtawek. „To takie miłe!” – zawołał. Nawet jego reflektory uśmiechały się jaśniej.

Kiedy Jacek jechał spokojnie, czuł, że droga jest przyjemniejsza. Nie spieszył się, by dotrzeć gdzieś, ale cieszył się każdą chwilą podróży. „Szybkość jest fajna, ale spokój daje radość” – mruczał do siebie.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad dachami, Jacek zaparkował na swoim miejscu. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Popatrzył w niebo pełne gwiazd i pomyślał o Leonie. „Dziękuję, że nauczyłeś mnie zwalniać” – szepnął.

I tak Jaguar Jacek zamknął swoje reflektory, otulił się ciszą nocy i zasnął spokojnie. Gwiazdy nuciły mu kołysankę, a wiatr delikatnie muskał jego karoserię. Dobranoc, Jacku – szepnęła noc.