Bajka o Opelku, który chciał fruwać

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym garażu mieszkał sobie Opel z dużymi, okrągłymi reflektorami i błyszczącymi kołami. Miał na imię Opelkek i był bardzo ciekawskim samochodem. Każdego wieczoru wyglądał przez małe okienko i patrzył, jak na niebie latają ptaki.

Pewnego wieczoru Opelkek westchnął: „Jak fajnie byłoby mieć skrzydła i fruwać tak jak ptaki! Leciałbym nad domami, nad drzewami, nad najwyższymi górami.” Jego najlepszy przyjaciel, mała wywrotka Beep, zapytała go: „Ale po co ci fruwać? Ty przecież świetnie jeździsz!” Opelkek pokręcił maską: „Jeździć każdy może, ale latać – to dopiero przygoda!”

Kiedy gaśnie słońce, w garażu gasną też światła. Opelkek zamknął reflektory i zaczął marzyć o wielkim locie. Nagle usłyszał szum: to mały helikopter w kolorze czerwonym, Heli, przyleciał do garażu na chwilę odpoczynku. „Cześć! Ja też latam, ale moje śmigło czasem się męczy. Chciałbyś polecieć ze mną?” – zapytał. Opelkek aż podskoczył na oponach: „Tak, tak! Bardzo!”

Heli zaproponował, żeby Opelkek wsiadł na jego specjalną platformę. „Wsiadaj, ale pamiętaj, że latanie nie polega tylko na fruwaniu. Trzeba też umieć wrócić na ziemię i odpocząć.” Opelkek skinął reflektorami i poczuł, jak unosi się w górę. Zobaczył domy jak klocki, ludzi jak mrówki, a chmury jak watę cukrową. Było pięknie!

Po chwili Opelkek zauważył coś dziwnego: zamiast się cieszyć, czuł się trochę nieswojo. „Heli, ja nie wiem, jak mam tu pomóc. Ty możesz kogoś uratować z góry, a ja mogę tylko patrzeć.” Heli zachichotał: „Każdy ma swoją rolę! Ty na dole możesz przewozić ludzi, wozić zakupy, a nawet zabrać kogoś na wycieczkę. To twoja supermoc!”

Gdy wylądowali, Opelkek podziękował Heliemu i poczuł dumę. Od tej pory wiedział, że nie musi być ptakiem ani helikopterem. Jego koła i silnik to najlepsze narzędzia, by pomagać innym. Uśmiechnął się szeroko, a w jego reflektorach zapaliły się ciepłe, żółte światła.

Wieczorem mama Pola, duży Opel kombi, przytuliła go zderzakiem i powiedziała: „Synku, każdy samochód jest wyjątkowy na swój sposób. Ty jesteś wyjątkowy właśnie dlatego, że jesteś sobą.” Opelkek zamknął reflektory, a wokół zrobiło się cicho. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy; jedna z nich mrugnęła do niego, jakby mówiła: „Dobranoc, mały Opelku.”

A Opelkek, z happy endem w sercu, zasnął w swoim ciepłym garażu, marząc o jutrzejszych przygodach na kołach. Cisza i spokój ogarnęły cały garaż, a księżyc uśmiechał się przez okienko.