Baranek Bazyli i zaczarowana chmurka

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące mieszkał mały baranek o imieniu Bazyli. Miał miękkie, białe futerko i małe, okrągłe oczka. Każdego dnia skakał po łące i przyglądał się chmurom.

Pewnego popołudnia, kiedy Bazyli podskakiwał wesoło, zobaczył coś dziwnego. Na niskiej gałęzi starej jabłoni wisiała malutka, puchata chmurka. Była bardzo smutna i cicho płakała.

Bazyli podszedł bliżej i zapytał: „Dlaczego płaczesz, mała chmurko?” Chmurka odpowiedziała: „Zgubiłam się i nie mogę wrócić do nieba. Boję się, że już nigdy nie zobaczę swoich sióstr.”

Baranek pomyślał chwilę, a potem powiedział: „Pomogę ci! Wiem, że wysoko na niebie jest wiatr, który unosi chmurki. Może uda nam się go zawołać?”

Chmurka uśmiechnęła się przez łzy. Bazyli zaczął głośno beczeć: „Beee! Be! Wietrze, przyjdź!” I nagle zza góry nadleciał łagodny wietrzyk. Zawirował wokół chmurki i delikatnie uniósł ją w górę.

„Dziękuję, Bazylku!” – krzyknęła chmurka, płynąc coraz wyżej. Bazyli pomachał jej kopytkiem, a ona dołączyła do innych chmur na niebie.

Bazyli był bardzo szczęśliwy. Położył się na miękkiej trawie i patrzył, jak chmurki tańczą na wieczornym niebie. Poczuł, że pomaganie innym sprawia, że serce robi się ciepłe i radosne.

Potem słońce schowało się za horyzontem, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Bazyli ziewnął szeroko, zamknął oczka i szepnął: „Dobranoc, chmurko. Dobranoc, świecie.” I zasnął spokojnie, marząc o latających barankach.