Bajka o baranku Beli

— Bajka do czytania —

Mały baranek Bela mieszkał na zielonej łące pełnej stokrotek. Każdego ranka budził się z promykiem słońca na nosku.

Bela miał miękką, białą wełnę i małe kopytka. Lubił skakać po łące i patrzeć w niebo.

Pewnego dnia zobaczył wielką, puszystą chmurę. „Jaka jest duża! Ja też chcę być taki ogromny!” – pomyślał.

Próbował skakać wyżej i wyżej, ale chmura była daleko. Zmęczony usiadł pod krzakiem.

Przyleciała do niego mała biedronka. „Dlaczego jesteś smutny?” – zapytała. „Bo jestem za mały, żeby dosięgnąć chmury” – odpowiedział Bela.

Biedronka uśmiechnęła się. „Ale ty masz coś, czego chmura nie ma: swoją miękkość i ciepło. Twoja wełna ogrzewa innych.”

Bela pomyślał o tym i poczuł się lepiej. Pogłaskał się po brzuszku. „Jestem mały, ale mogę dawać przytulanki!”

Wieczorem mama owca przytuliła Belę. „Jesteś dokładnie taki, jaki powinieneś być” – szepnęła.

Bela spojrzał w niebo. Zobaczył gwiazdy i mały księżyc. „Dobranoc, mały świecie” – powiedział cicho i zasnął w miękkiej trawie.