Biały kotek i księżycowy blask

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał biały kotek o imieniu Śnieżek. Jego futerko było miękkie jak puch i lśniło w słońcu niczym świeżo spadły śnieg. Śnieżek był bardzo ciekawski – uwielbiał zaglądać w każdy kąt i poznawać nowych przyjaciół. Ale czasami czuł się trochę zwyczajny, bo wszystkie koty w okolicy były rude, czarne lub szare. Tylko on był biały.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc w pełni zawisł nad lasem, Śnieżek wyszedł na spacer. Wszędzie panowała cisza, tylko od czasu do czasu słychać było szum drzew. Nagle kotek zauważył, że jego futerko zaczyna delikatnie świecić. Każdy biały włosek odbijał srebrne światło księżyca, tworząc wokół niego małą, migoczącą poświatę.

Zaciekawiony Śnieżek pobiegł w głąb lasu. Spotkał tam małą myszkę, która siedziała smutna pod krzakiem. – Co ci jest? – zapytał kotek. – Zgubiłam drogę do norki – odpowiedziała myszka. – Jest tak ciemno, że nie widzę, którędy iść. Śnieżek podszedł bliżej, a wtedy jego biała sierść rozjaśniła ścieżkę. Myszka uśmiechnęła się i pobiegła prosto do swojego domku.

Kiedy kotek szedł dalej, usłyszał ciche płacze. To był mały jeżyk, który zaplątał się w jeżyny. – Nie mogę się wydostać, kolce mnie bolą – szlochał. Śnieżek delikatnie oświetlił kolczaste krzaki, a jeżyk od razu znalazł wyjście. – Dziękuję! Jesteś jak mała latarenka – powiedział jeżyk i potoczył się do swojej mamy.

Następnego dnia Śnieżek obudził się z myślą, że jego biały kolor wcale nie jest zwyczajny. Postanowił każdej nocy, gdy księżyc będzie świecił, wychodzić do lasu i pomagać tym, którzy potrzebują światła. Pomógł już sójce znaleźć upuszczone piórko, a małej sarence wskazał bezpieczną ścieżkę do strumyka.

Pewnej nocy spotkał starą sowę, która mrugała do niego z gałęzi. – Widzę, że odkryłeś swój dar – powiedziała sowa. – Każdy z nas ma coś wyjątkowego. Ty masz w sobie księżycowy blask. Śnieżek poczuł się bardzo dumny. Zrozumiał, że bycie innym to nie wada, a wielka zaleta.

Od tamtej pory biały kotek każdej nocy rozświetlał las. Zwierzęta nazwały go „Małym Księżycem”. A Śnieżek wiedział już, że najważniejsze jest to, by dzielić się swoim darem z innymi. Czuł się szczęśliwy i spełniony.

Kiedy wrócił do swojego domku, wskoczył do miękkiego koszyka. Przez okno wpadało srebrne światło, a on przymknął oczy. Gwiazdy na niebie migotały cicho, a wiatr szeptał kołysankę. Śnieżek ziewnął i szepnął: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, księżycu”. I zasnął spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.