Bajka o czarnym kotku i księżycowym promyku

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domy były kolorowe jak tęcza, mieszkała mała czarna kotka o imieniu Luna. Luna miała miękkie, lśniące futerko i wielkie, zielone oczy, które w nocy świeciły jak dwa szmaragdy. Ale inne koty z sąsiedztwa nie chciały się z nią bawić, bo mówiły, że czarny kolor przynosi pecha. Luna czuła się samotna i często siadała na parapecie, wpatrując się w niebo.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc był wyjątkowo duży i okrągły, Luna usłyszała cichy głosik. To był mały, srebrny promyk księżyca, który zsunął się po dachu i usiadł obok niej. „Dlaczego jesteś smutna?” – zapytał promyk. Luna westchnęła i opowiedziała mu o tym, jak inne koty jej dokuczają. Promyk uśmiechnął się ciepło. „Jesteś wyjątkowa, Lunko. Twój kolor jest piękny jak nocne niebo, a twoje oczy błyszczą mocniej niż gwiazdy.”

Następnego dnia Luna postanowiła pokazać innym, że nie ma się czego bać. Poszła na łąkę, gdzie bawiły się srebrne myszki. Gdy tylko ją zobaczyły, uciekły przestraszone. Ale jedna mała myszka została – była ranna i nie mogła biec. Luna podeszła cicho i delikatnie otuliła ją swoim ogonem. „Nie bój się, pomogę ci” – mruknęła. Zaniosła myszkę do swojego domku i nakarmiła ją mlekiem.

Wieść o dobrym sercu Luni rozeszła się po okolicy. Wkrótce przyszły do niej inne zwierzęta: wróbelek ze złamanym skrzydłem, chomik, który zgubił drogę do domu, i mały jeż z kolcem wbitym w łapkę. Luna każdemu pomagała, a jej dom stał się przytulnym azylem. Koty z sąsiedztwa patrzyły na to z daleka i zaczęły się zastanawiać, czy aby na pewno czarny kolor jest pechowy.

Pewnego dnia, gdy na niebie pojawiły się ciemne chmury i lunął deszcz, wszystkie koty schroniły się pod wiatą. Nagle usłyszały płacz – to mały kotek Filemon wpadł do kałuży i nie mógł wyjść. Żaden kot nie chciał mu pomóc, bo bali się zmoczyć futro. Wtedy pojawiła się Luna. Bez wahania wskoczyła do wody i wyciągnęła przestraszonego kotka na suchy brzeg. „Jesteś dzielna!” – zawołały koty. „I wcale nie przynosisz pecha!”

Od tego dnia Luna stała się najpopularniejszą kotką w miasteczku. Wszyscy chcieli się z nią bawić i słuchać jej opowieści o księżycowym promyku. Luna nauczyła je, że kolor sierści nie ma znaczenia – liczy się to, co w środku. A jej przyjaciel, srebrny promyk, co wieczór siadał obok niej na parapecie i szeptał: „Widzisz? Jesteś wyjątkowa, bo jesteś sobą.”

Gdy zapadła noc, Luna weszła do swojego miękkiego koszyka, a księżycowy blask otulił ją jak kocyk. Zamknęła oczy, słysząc cichy szum wiatru i dalekie pohukiwanie sowy. Wiedziała, że jutro znów będzie wspaniały dzień. A ty, mój mały przyjacielu, zamknij teraz oczy, wyobraź sobie, że jesteś Luną i zasypiasz pod gwiaździstym niebem. Dobranoc, śpij słodko.