Bajka o deszczu dla 7-latka

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa szeptały tajemnice, a strumyk płynął leniwie, mieszkał zajączek o imieniu Kicuś. Miał miękkie futerko i długie uszy, którymi często merdał, gdy się cieszył. Ale była jedna rzecz, która sprawiała, że Kicuś marszczył nosek i chował się w swojej norki: deszcz.

„Deszcz jest mokry i zimny!” – mówił Kicuś do mamy. „Nie lubię, gdy krople spadają mi na głowę. Wolę, żeby świeciło słonce”. Mama uśmiechała się łagodnie i mówiła: „Synku, deszcz to nie tylko woda. To także życie i przygoda”. Ale Kicuś kręcił głową i czekał, aż chmury odejdą.

Pewnego dnia nad lasem zawisły ciemne chmury. Wiewiórki chowały orzechy, ptaki śpiewały ciszej, a jeże zakopywały się w liściach. Kicuś z niepokojem patrzył w niebo. „Znowu będzie lać!” – westchnął. Jednak jego przyjaciel, mądra sowa Matylda, przysiadła na gałęzi obok. „Widzisz, Kiciusiu – powiedziała – deszcz to nie wróg. To dar, który nawadnia ziemię, daje pić drzewom i pozwala rosnąć malinom, które tak lubisz”.

Kicuś zadrżał. „A jeśli zamoknę?” – spytał. Sowa zaśmiała się cicho. „Każda kropla to mały tancerz. Gdy nauczysz się z nimi tańczyć, deszcz stanie się twoim przyjacielem”. Zajączek nie był przekonany, ale postanowił spróbować. Wybiegł na polanę, zamknął oczy i wyciągnął łapki. Krople delikatnie muskały jego futerko, jakby szeptały: „Nie bój się”.

I wtedy stało się coś niezwykłego. Kicuś poczuł, że deszcz nie jest zimny, tylko orzeźwiający. Zaczął podskakiwać w kałużach, a bryzgi unosiły się wokół niego jak małe fontanny. Zobaczył, jak liście nabierają soczystej zieleni, a w strumyku przybywa wody. Dołączyły do niego żabki, które rechotały wesoło, i mały borsuk, który też postanowił się pluskać.

Deszcz padał coraz ciszej, aż wreszcie przestał. Nad lasem rozciągnęła się tęcza – różowa, pomarańczowa i fioletowa, jakby ktoś rozlał farby po niebie. Kicuś usiadł na mchu i patrzył na to piękno. „Matylda miała rację – szepnął – deszcz naprawdę jest przygodą”. Jego serce wypełniło się spokojem.

Wieczorem mama zajączka otuliła go ciepłym kocem. „Widzę, że dzisiaj polubiłeś deszcz” – powiedziała. Kicuś przytulił się do niej i odpowiedział: „Tak, mamo. To nie był straszny deszcz, tylko deszcz przygody. A teraz jestem gotów na sen”. Mama pogłaskała go po uszach, a on zamknął oczy.

Po chwili z nieba zaczęły padać ostatnie, drobne kropelki – cichutko, jakby grały kołysankę. Kicuś wsłuchiwał się w ten spokojny rytm, a jego oddech stawał się coraz równy. Gdzieś za oknem zaświeciły pierwsze gwiazdy, a on zapadł w głęboki, słodki sen. Dobranoc, mały zajączku, dobranoc, lesie.