Bajka o dobrym wilku dla 7-latka

— Bajka do czytania —

W głębi Zielonego Lasu, gdzie sosny sięgały nieba, a strumyk śpiewał cichutko, mieszkał wilk o imieniu Gbur. Miał szarą sierść, wielkie łapy i kły, które błyszczały w słońcu. Ale Gbur wcale nie był groźny – uwielbiał zbierać poziomki i śpiewać piosenki do księżyca. Niestety, inne zwierzęta bały się go, bo słyszały tylko stare bajki o złych wilkach.

Pewnego ranka Gbur usłyszał cichutkie piszczenie spod wielkiego dębu. Podszedł ostrożnie i zobaczył małego zajączka, który zaplątał się w jeżyny. „Pomocy! Ktoś mnie uwolni!” – wołał zajączek, drżąc ze strachu. Gbur westchnął – wiedział, że jeśli podejdzie, zajączek jeszcze bardziej się przestraszy. Ale nie mógł zostawić go w tarapatach.

„Nie bój się, mały” – powiedział miękko wilk, kucając. „Jestem Gbur, i chcę ci pomóc”. Zajączek zamknął oczy, ale wilk delikatnie rozplątał kolce jeżyn swoimi wielkimi łapami. Po chwili zajączek był wolny. Spojrzał na wilka z niedowierzaniem. „Dziękuję… myślałem, że jesteś straszny” – wyjąkał.

Wieść o dobrym uczynku Gbura rozeszła się po lesie jak wiatr. Wiewiórka Kicia, która zawsze była ciekawska, postanowiła sprawdzić, czy to prawda. Podeszła do nory wilka i zobaczyła, jak Gbur podlewa kwiatki przed swoim domem. „Cześć, Gburze! Czy mogę pożyczyć trochę maku?” – zapytała. Wilk uśmiechnął się i podał jej garść nasion.

Od tego dnia zwierzęta zaczęły odwiedzać Gbura. Sowa Zosia prosiła go o pomoc w noszeniu książek, borsuk Borys zapraszał na wspólne grzybobranie, a lisica Lila uczyła go tańca polki. Gbur czuł się szczęśliwy – wreszcie miał przyjaciół. Ale największym wyzwaniem było przekonanie starego jelenia Rogacza, który wciąż powtarzał: „Wilk zawsze pozostanie wilkiem”.

Pewnego wieczoru Rogacz utknął w błocie nad strumieniem. Im bardziej się szarpał, tym głębiej zapadał. Gbur usłyszał jego trwożne nawoływania i bez wahania pobiegł na pomoc. „Trzymaj się, przyjacielu!” – krzyknął wilk, podając jeleniowi grubą gałąź. Razem, z trudem, wyciągnęli Rogacza na suchy brzeg.

Rogacz otrzepał się i spojrzał na Gbura z wdzięcznością. „Myliłem się” – powiedział cicho. „Jesteś dobrym wilkiem, Gburze. Dziękuję”. Od tej chwili nawet najstarsze zwierzęta w lesie wiedziały, że nie warto oceniać kogoś po tym, jak wygląda. Gbur stał się ulubieńcem wszystkich, a jego nora zawsze pachniała poziomkami i śmiechem.

Kiedy zapadł zmierzch, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Gbur usiadł na swoim ulubionym kamieniu. Wokół niego zebrały się zwierzęta – zajączek, wiewiórka, sowa, borsuk, lisica i stary jeleń. Wilk zamknął oczy i zanucił swoją kołysankę. Las ucichł, a gwiazdy mrugały przyjaźnie. „Dobranoc, Gburze” – szepnęły zwierzęta. „Dobranoc, lesie” – odpowiedział wilk, wtulając się w ciepły mech. I tak, w ciszy i spokoju, wszyscy zasnęli.