Bajka o dżdżownicy, która chciała być motylem

— Bajka do czytania —

W pewnym ogrodzie, pod wielkim kamieniem, mieszkała mała dżdżownica o imieniu Dżdżunia. Dżdżunia była różowa, długa i mięciutka, ale bardzo wstydziła się tego, że nie ma skrzydeł.

Codziennie rano patrzyła na motyle fruwające nad kwiatami. Miały skrzydła w kolorze tęczy, wznosiły się wysoko i tańczyły w słońcu. Dżdżunię bolało serce, bo chciała być taka jak one.

Postanowiła zostać motylem. Powędrowała więc do starego mądrego kreta, który mieszkał na końcu ogrodu. „Proszę pana, jak zrobić sobie skrzydła?” – zapytała. Kret uśmiechnął się i powiedział: „Nie potrzebujesz skrzydeł, Dżdżuniu, masz coś lepszego.”

Dżdżunia nie rozumiała. „Co mam lepszego? Jestem tylko długim robaczkiem, który wije się w ziemi.” Kret wskazał nosem na ziemię: „Ty sprawiasz, że roślinki rosną silne i zdrowe. Kiedy się wijesz, napowietrzasz glebę. Bez ciebie ogród by uschnął.”

Dżdżunia podziękowała kretowi i wróciła pod swój kamień. Po drodze spotkała małego chrabąszcza, który płakał, bo nie mógł przekopać twardej ziemi, żeby zasadzić żołądź. Dżdżunia podeszła i zaczęła się wić – robiła tunele, aż ziemia stała się miękka. Chrabąszcz posadził żołądź i uśmiechnął się: „Jesteś wspaniała, Dżdżuniu!”

Wtedy Dżdżunia zrozumiała, że nie musi być motylem. Ona ma swoją ważną pracę – cichą, ale bardzo potrzebną. Każdego dnia pomaga kwiatom, drzewom i małym stworzeniom.

Gdy zapadł wieczór, motyle poszły spać, a Dżdżunia wpełzła do swojej noreczki. Patrzyła na gwiazdy mrugające na niebie i pomyślała: „Jestem sobą, i to jest najpiękniejsze.”

Zamknęła oczy, a ziemia delikatnie szeptała jej dobranoc. W ogrodzie zrobiło się cicho i spokojnie. Dżdżunia uśmiechnęła się i zasnęła głębokim, spokojnym snem. Dobranoc, Dżdżuniu, dobranoc, mały przyjacielu.