Magiczne Dziękuję

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Kicuś mieszkał w norce pod wielkim dębem. Każdego ranka mama podawała mu świeżą marchewkę, a tata przynosił soczystą sałatę. Kicuś jadł i jadł, ale nigdy nie mówił „dziękuję”.

Pewnego dnia mama zajączka upiekła pyszne ciasteczka z miodem. Postawiła talerzyk przed Kicusiem i uśmiechnęła się. Kicuś zjadł wszystkie ciasteczka, ale znowu zapomniał podziękować. Mama westchnęła cicho, a Kicuś nawet tego nie zauważył.

Kiedy wyszedł na łąkę, spotkał wiewiórkę Zuzię. Zuzia podzieliła się z nim orzechami. „Masz, Kicusiu, są pyszne!” – powiedziała. Kicuś zjadł orzechy i pobiegł dalej, nie mówiąc ani słowa. Zuzia smutno opuściła ogonek.

Wieczorem Kicuś położył się w swojej norce. Coś mu przeszkadzało – serce biło mu dziwnie, jakby było ciężkie. „Mamo, dlaczego moje serce jest smutne?” – zapytał. Mama przytuliła go i powiedziała: „Może zapomniałeś o czymś ważnym, synku?”

Następnego dnia Kicuś spotkał mądrą sowę Basię. „Sowo, co robić, gdy serce jest ciężkie?” – zapytał. Sowa uśmiechnęła się: „Są magiczne słowa, które sprawiają, że serce staje się lekkie. Spróbuj powiedzieć dziękuję, gdy ktoś ci coś daje. Zobaczysz, jak zmieni się świat”.

Kicuś pobiegł do domu. Mama kroiła marchewkę. „Mamo, dziękuję za ciasteczka!” – powiedział głośno. Mama uściskała go, a w sercu Kicusia zrobiło się ciepło. Potem pobiegł do wiewiórki: „Zuziu, dziękuję za orzechy!” Zuzia radośnie podskoczyła.

Od tego dnia Kicuś mówił „dziękuję” za każdym razem – za kropelkę wody na liściu, za ciepły promyk słońca, za uśmiech taty. Jego serce rosło, a na policzkach pojawiły się uśmiechy, które rozświetlały całą łąkę.

Gdy zapadł wieczór, Kicuś wtulił się w mamę. „Dziękuję, że jesteś” – szepnął. Mama pogłaskała go po uszach. Za oknem świeciły gwiazdy, a w norce zapanowała cisza. Kicuś zamknął oczy i zasnął spokojnie, czując w sercu wdzięczność.