Bajka o gazele, która szukała swojego cienia

— Bajka do czytania —

Mała Gazelka mieszkała na sawannie razem z mamą i tatą. Każdego ranka biegała po miękkiej trawie, a słońce grzało jej futerko. Ale pewnego dnia zauważyła coś dziwnego – kiedy stanęła na wzgórku, jej cień zniknął!

Gazelka bardzo się zmartwiła. „Gdzie jest mój cień?” – zapytała mamę. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Cień jest zawsze z tobą, kochanie. Może tylko się schował?”. Gazelka postanowiła go poszukać.

Pobiegła do starego baobabu. Pod drzewem siedział leniwy lew. „Lwie, czy widziałeś mój cień?” – zapytała. Lew ziewnął i odpowiedział: „Twój cień? A po co ci on? Ja mam swój, ale wcale go nie potrzebuję. Wolę spać w cieniu drzewa.”

Gazelka nie dała za wygraną. Pobiegła dalej, nad małe jeziorko. Tam zobaczyła żyrafę, która piła wodę. „Żyrafo, czy widziałaś mój cień?” – zapytała. Żyrafa podniosła głowę i powiedziała: „Twój cień? Spójrz w wodę – może tam jest?”

Gazelka spojrzała w taflę jeziora. Zobaczyła swoje odbicie, ale cienia nie było. „Dziwne” – pomyślała. Wtedy podleciał do niej kolorowy motyl. „Dlaczego jesteś smutna?” – zapytał. „Bo zgubiłam swój cień” – odpowiedziała Gazelka.

Motyl zaśmiał się cichutko. „Ależ Gazelko, twój cień jest przy tobie cały czas! Popatrz na ziemię.” Gazelka spojrzała w dół i zobaczyła mały, ciemny kształt tuż przy swoich kopytkach. „To mój cień!” – zawołała radośnie.

Okazało się, że cień wcale się nie zgubił – po prostu był mały i cichutki, bo słońce stało wysoko na niebie. Gazelka usiadła na trawie i pogłaskała swój cień łapką. „Jesteś ze mną zawsze, prawda?” – szepnęła. Cień nie odpowiedział, ale delikatnie się poruszył.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Gazelka wróciła do mamy. Położyła się na miękkiej trawie, a jej cień spokojnie leżał obok. „Dobranoc, cieniu” – powiedziała cichutko. I zasnęła, czując ciepło mamy i blask gwiazd.