Gwiazdka w górach

— Bajka do czytania —

W lesie u stóp wysokich gór mieszkał mały miś o imieniu Tuliś. Każdego wieczoru siadał na polanie i patrzył na ośnieżone szczyty, które błyszczały w świetle księżyca. Marzył, by pewnego dnia stanąć na najwyższym i zobaczyć gwiazdy z bliska.

Pewnego ranka Tuliś obudził się z mocnym postanowieniem: 'Dziś ruszam w góry!' Spakował do plecaczka garść malin, małą buteleczkę wody i ulubiony kocyk. Pomachał łapką do świerkowych sąsiadów i ruszył przed siebie leśną ścieżką.

Po chwili spotkał mądrą sowę Zosię, która siedziała na starej gałęzi. 'Dokąd się wybierasz, mały Tulisiu?' – zapytała. 'Na szczyt! Chcę zobaczyć gwiazdy!' – odpowiedział miś z uśmiechem. Sowa pokiwała głową: 'Droga długa i stroma, ale kto ma odwagę, ten dociera do celu'. I podarowała mu piórko na szczęście.

Tuliś szedł dalej. Im wyżej, tym las stawał się rzadszy, a kamienie większe. Nagle usłyszał ciche pukanie. To dzięcioł Kuba kuł dziuplę. 'Hej, dokąd idziesz?' – zawołał. 'W góry, po gwiazdy!' – odkrzyknął Tuliś. Dzięcioł zeskoczył niżej i wskazał mu łatwiejszą ścieżkę między skałami. 'Dziękuję!' – zawołał miś i pobiegł dalej.

Po południu Tuliś usiadł na kamieniu, by odpocząć. Był zmęczony, a nogi ciążyły mu jak ołowiane. Wtedy usłyszał szelest. To rodzina wiewiórek zbierała orzechy. 'Dlaczego smutna minka?' – zapytała najstarsza wiewiórka. 'Bo jeszcze daleko, a ja już nie mam sił' – westchnął Tuliś. Wiewiórki poczęstowały go garścią orzechów i powiedziały: 'Nie spiesz się, mały. Góry nie uciekną. Rób przerwy, a na pewno zdążysz'.

Pokrzepiony Tuliś wstał i ruszył dalej. Słońce chyliło się ku zachodowi, gdy dotarł na wąską granię. Przed nim rozciągał się cały las, a nad nim niebo nabierało koloru granatu. Postawił ostatnie kilka kroków i stanął na szczycie. A tam… gwiazdy były wszędzie! Mniejsze i większe, niektóre migotały, inne świeciły spokojnie. Tuliś poczuł, jakby mógł dotknąć ich łapką.

Rozłożył kocyk, położył się na miękkim mchu i patrzył w niebo. Lekki wiatr muskał jego futerko, a góry otuliły go ciszą. Pomyślał o wszystkich, którzy mu pomogli: o sowie Zosi, dzięciole Kubie i wiewiórkach. Przypomniał sobie ich słowa i uśmiechnął się. Nie chodziło tylko o gwiazdy – chodziło o to, że szedł, upadał, wstawał i nigdy się nie poddał.

Gdy powieki zrobiły się ciężkie, Tuliś szepnął: 'Dziękuję, góry. Dziękuję, gwiazdy'. Położył głowę na kocyku, a wokół niego tańczyły świetliki. Otulił się ciepłem i zamknął oczy. Śniło mu się, że leci nad lasem razem z gwiazdami. W dole, w swojej chatce, mama misia czekała na niego z kubkiem ciepłego mleka. Ale zanim wrócił do domu, najpierw musiał wyspać się pod srebrnym niebem.