Bajka o górniku Guciu i iskierce

— Bajka do czytania —

Głęboko pod ziemią, w starej kopalni, mieszkał mały górnik o imieniu Gucio. Miał mały kilof, błyszczący hełm i lampkę, która zawsze świeciła ciepłym, żółtym światłem.

Każdego ranka Gucio wstawał, gdy słońce jeszcze spało. Szybko zakładał swój niebieski kombinezon, chwytał kanapkę z serem i biegł do windy, która zjeżdżała w dół, do ciemnych tuneli.

W kopalni było cicho i chłodno. Gucio szedł długimi korytarzami, a jego lampka rzucała cienie na ściany. Szukał czegoś błyszczącego – może złotego samorodka, może srebrnego kamyka. Ale znajdował tylko czarne węgle i szare skały.

Pewnego dnia usłyszał cichutkie stukanie. Puk, puk, puk – dochodziło z samego końca korytarza. Gucio przystanął i nadstawił ucha. Nikogo nie było, ale dźwięk powtarzał się regularnie. Postanowił sprawdzić, co to.

Szedł coraz głębiej, aż dotarł do małej groty. W środku zobaczył coś niesamowitego – małą iskierkę, która tańczyła w powietrzu jak mały tancerz. Iskierka świeciła złotym blaskiem. Gucio wyciągnął dłoń, a iskierka usiadła na jego palcu.

Przyjrzał się jej z bliska. To nie był diament ani złoto – to było światło odbite od małego kryształu w ścianie. Ale dla Gucia było to coś wyjątkowego. Iskierka przypomniała mu o czymś ważnym.

Pomyślał o swoim domu. O mamie, która zawsze uśmiecha się, gdy wraca. O tacie, który opowiada zabawne historie przy kominku. Tam też jest ciepło i blask, tak samo jak ta iskierka. Najpiękniejsze skarby są tam, gdzie jest miłość.

Gucio wrócił do domu zmęczony, ale szczęśliwy. Mama uściskała go i dała mu gorącą herbatę. Potem położył się do łóżka. Przez okno widział gwiazdy na niebie – każda z nich była jak mała iskierka, która mówi: dobranoc.

I wtedy zamknął oczy. Zasnął spokojnie, marząc o podziemnych tunelach i błyszczących iskierkach. Dobranoc, Guciu. Dobranoc, mały górniku.