Bajka o gwiazdach, które tańczyły

— Bajka do czytania —

Mały Jaś mieszkał w domku na skraju lasu, skąd każdej nocy widać było tysiące gwiazd. Najbardziej lubił patrzeć na Wielką Gwiazdę, która świeciła najjaśniej i zawsze mrugała do niego wesoło.

Pewnego wieczoru, gdy Jaś leżał na łące i liczył gwiazdy, nagle usłyszał cichutki dźwięk – jakby ktoś grał na maleńkich dzwoneczkach. Podniósł głowę i zobaczył, że Wielka Gwiazda zstępuje z nieba prosto ku niemu!

– Cześć, Jasiu! – powiedziała gwiazda srebrzystym głosem. – Nazywam się Migotka. Słyszałam, że lubisz na mnie patrzeć, więc pomyślałam, że zaproszę cię na nasz nocny bal.

Jaś nie mógł uwierzyć własnym oczom. Migotka dotknęła go swoim blaskiem i nagle uniósł się w powietrze. Leciał wśród chmur, a wokół niego tańczyły małe iskierki.

Na niebie czekały już inne gwiazdy. Jedne były okrągłe i błyszczały jak diamenty, inne miały długie ogony i wirowały w kółko. Najmniejsze gwiazdki trzymały się za rączki i tworzyły wirujące wzory.

– Każda z nas tańczy inaczej – wyjaśniła Migotka. – Ta duża, Złotka, woli wolne, dostojne ruchy. A ta maleńka, Iskierka, kręci się jak szalona. Nie ma dwóch takich samych gwiazd, i właśnie to jest piękne.

Jaś tańczył razem z nimi, a jego serce wypełniało się radością. Nagle zobaczył, że jedna mała gwiazdka stoi z boku i smutno patrzy w dół. Podszedł do niej i zapytał: – Dlaczego nie tańczysz?

– Bo świecę bardzo słabo – odpowiedziała cichutko. – Inne są jaśniejsze i piękniejsze. – Jaś uśmiechnął się i powiedział: – Ale ty masz najładniejszy kolor – delikatny błękit. I twoje światło jest ciepłe jak uśmiech mamy.

Gwiazdka rozpromieniła się, zaczęła tańczyć, a jej blask nagle stał się mocniejszy. Wszystkie gwiazdy klasnęły w dłonie, a Migotka szepnęła: – Widzisz? Każdy ma w sobie coś wyjątkowego. Czasem trzeba tylko kogoś, kto to dostrzeże.

Nadszedł czas powrotu. Migotka odprowadziła Jasia na łąkę. – Pamiętaj, że zawsze możesz na nas liczyć – powiedziała i wzleciała w górę. Jaś patrzył za nią, dopóki nie zniknęła wśród innych gwiazd.

Wrócił do domu, położył się w łóżku i przez okno widział migoczące niebo. Czuł się lekki i szczęśliwy. Zamknął oczy, a gwiazdy nuciły mu cichą kołysankę. – Dobranoc, Jasiu – szumiały. – Śpij spokojnie, bo w twoim sercu też jest gwiazda.