Bajka o małej baletnicy i instruktorze tańca

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, w kolorowej sali z wielkimi lustrami, mieszkał pan Tomek – instruktor tańca. Miał wesołe oczy i nogi, które same podskakiwały do muzyki. Pewnego dnia do jego sali przyszła Zosia – mała dziewczynka w różowej spódniczce.

Zosia stała na środku sali i patrzyła w lustro. „Nie umiem tańczyć” – szepnęła cichutko. Pan Tomek uśmiechnął się i położył rękę na sercu. „Taniec nie musi być idealny, Zosiu. Ważne, żebyś czuła radość w nogach” – powiedział.

Pan Tomek włączył delikatną melodię – jakby wiatr grał na liściach. „Zamknij oczy i wyobraź sobie, że jesteś listkiem na wietrze” – szepnął. Zosia zamknęła oczy i zaczęła się kołysać. Jej ręce uniosły się jak gałązki.

Nagle Zosia otworzyła oczy. „A jak zrobić obrót?” – zapytała. Pan Tomek pokazał jej prosty krok: „Najpierw zrób kółko stopą, a potem obróć się powoli, jak wiatraczek”. Zosia spróbowała – raz, drugi. Upadła na pupę, ale zaśmiała się głośno.

Pan Tomek klasnął w dłonie. „Świetnie! Taniec to także umiejętność śmiania się z siebie” – powiedział. Zosia wstała i znowu spróbowała. Tym razem obróciła się dwa razy, a jej spódniczka zawirowała jak kwiat.

Po chwili do sali wpadł mały Krzyś. „Ja też chcę tańczyć!” – krzyknął. Pan Tomek zaprosił go na środek. „Zatańczymy taniec dinozaurów – tupiemy i machamy ogonem!” – zawołał. Zosia i Krzyś tupali i machali, aż lustra się śmiały.

Kiedy zajęcia dobiegły końca, pan Tomek zapytał: „Czego dzisiaj nauczyliście się o tańcu?”. Zosia odpowiedziała: „Że nie trzeba być idealnym, żeby tańczyć”. A Krzyś dodał: „I że taniec dinozaurów jest najlepszy!”. Pan Tomek uśmiechnął się szeroko.

Wieczorem Zosia leżała w łóżku. Za oknem świeciły gwiazdy, a w jej głowie wciąż grała melodia. Zamknęła oczy i poczuła, jak nogi delikatnie kołyszą się pod kołdrą. „Dobranoc, tańcu” – szepnęła i zasnęła spokojnie.