Bajka o jabłku, które czekało

— Bajka do czytania —

Na wielkiej jabłoni, wśród zielonych liści, wisiało małe zielone jabłuszko. Przyglądało się swoim czerwonym kolegom i wzdychało. Ono też chciało być takie piękne i czerwone.

Jabłuszko zawołało do słońca: „Słoneczko, pomóż mi stać się czerwonym!” Słońce uśmiechnęło się i odpowiedziało: „Musisz być cierpliwe, jabłuszko. Każdego dnia daję ci ciepło, abyś rosło i nabierało koloru.”

Potem jabłuszko poprosiło deszcz: „Deszczyku, czy możesz mnie zarumienić?” Deszcz pokropił je łagodnie i powiedział: „Piję twoje korzonki, daję ci siłę. Bądź cierpliwe, a z czasem staniesz się czerwone.”

Zapytało też wiatr: „Wietrzyku, a ty możesz mnie poczerwienić?” Wiatr zakołysał gałęzią i szepnął: „Kołyszę cię, byś rosło mocne i zdrowe. Cierpliwości, jabłuszko – wszystko przychodzi w odpowiednim czasie.”

Mijały dni i noce. Jabłuszko zaczęło zmieniać kolor – najpierw zrobiło się różowe, a potem coraz bardziej czerwone. Było bardzo szczęśliwe, że w końcu wygląda jak inne jabłka.

Pewnego dnia pod jabłonią pojawiła się mała dziewczynka. Zobaczyła czerwone jabłuszko i delikatnie je zerwała. Zaniosła do domu, umyła i z apetytem ugryzła. „Mniam, jakie pyszne!” – powiedziała z uśmiechem. Jabłuszko było dumne, że sprawiło jej radość.

Wieczorem dziewczynka położyła się spać. Na parapecie leżała ogryziona nóżka jabłuszka, a przez okno wpływało srebrne światło gwiazd. W pokoju zapanowała cisza.

Jabłuszko cicho szeptało: „Dobranoc, mała przyjaciółko. Dziękuję, że mnie zerwałaś i zjadłaś. To była moja najpiękniejsza przygoda.” I wszystko zapadło w spokojny sen, a gwiazdy mrugały nad jabłonią.