Bajka o jesieni, którą widać oczami wyobraźni

— Bajka do czytania —

W pewnym lesie, w dziupli starego dębu, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Jej puszysty ogon był czerwony jak dojrzały jarzębinowy kiść, a oczy – jak dwa błyszczące orzechy. Ruda uwielbiała lato – wtedy las pachniał soczystą zielenią, a orzechy spadały prosto pod nos. Ale pewnego dnia obudziła się i zobaczyła, że liście zaczęły zmieniać kolor.

– Co się dzieje? – zdziwiła się Ruda, przecierając oczy. – Wczoraj był zielony las, a dziś niektóre liście są żółte i pomarańczowe! – westchnęła zaniepokojona. Pobiegła do mamy, która suszyła grzyby na gałęzi. – Mamusiu, czy las choruje? – zapytała z troską.

Mama wiewiórka uśmiechnęła się ciepło. – Nie, córeczko. To jesień. Przynosi nam nie tylko chłód, ale też skarby. Spójrz uważnie – każde drzewo opowiada swoją historię kolorami. Spróbuj dostrzec, co się zmienia. – Ruda zmarszczyła nosek, ale postanowiła spróbować. W końcu mama zawsze miała mądre pomysły.

Wyskoczyła z dziupli i przysiadła na grubej gałęzi. Rozejrzała się wokół. Zobaczyła, że dąb mieni się złotem, a brzoza – jakby ktoś posypał ją miodem. Z każdego drzewa spływały kolorowe liście, tańcząc w powietrzu jak konfetti. Ruda zachwyciła się: – To jak spektakl! – pisnęła radośnie.

Postanowiła przyjrzeć się bliżej. Podeszła do klonu i zobaczyła, że jego liście są podobne do otwartych dłoni. – Każdy liść to inny kolor – od żółtego po czerwony – szepnęła do siebie. I nagle zrozumiała, że jesień nie zabiera zieleni – po prostu dodaje jej nowych barw, jak pudełko z kredkami.

Ruda pobiegła do pobliskiego strumyka. Woda była spokojna, a na jej powierzchni pływały małe łódeczki z liści. – Pięknie! – zawołała. – Można by je oglądać godzinami. – Przez chwilę patrzyła, jak liście płyną, a potem wróciła do mamy z pełnym sercem zachwytu.

Wieczorem mama zapytała: – Czego się dzisiaj nauczyłaś? Ruda odpowiedziała: – Że jesień to nie pożegnanie z latem, tylko prezent. Każdy kolor, każdy spadający liść to małe dzieło sztuki. Trzeba tylko umieć patrzeć oczami wyobraźni. – Mama przytuliła ją i obie ruszyły do dziupli, żeby przygotować się do snu.

W dziupli było ciepło i przytulnie. Mama zapaliła małą lampkę zrobioną z próchniejącego drewna i ułożyła Rudą w miękkim gnieździe z mchu. Na zewnątrz las szykował się do nocy – słychać było tylko cichy szum wiatru i od czasu do czasu pohukiwanie sowy. Przez szparę w dachu widać było pierwsze gwiazdy, migoczące jak srebrne okruszki na granatowym niebie.