Bajka o kaczkach, które znalazły tęczę

— Bajka do czytania —

Nad małym, błyszczącym stawem, wśród szuwarów i trzcin, mieszkały trzy kaczki: Kropka, Piórko i Dziobak. Każda z nich była inna, ale łączyła je wielka przyjaźń. Pewnego dnia, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, na niebie pojawiła się prześliczna tęcza.

Kropka zakwakała z zachwytu: "Patrzcie, jakie kolory! Czerwony, pomarańczowy, żółty... Aż chce się je dotknąć!" Piórko przekrzywiło głowę i powiedziało: "Może tęcza ma swój początek gdzieś nad łąką? Chodźmy ją znaleźć!" Dziobak, zawsze ostrożny, odparł: "Ale to daleko, a zaraz będzie ciemno..." Jednak ciekawość zwyciężyła i wszystkie trzy ruszyły w drogę.

Szły przez mokrą trawę, omijały kałuże i słuchały śpiewu świerszczy. Nagle Kropka stanęła jak wryta. "Ojej, widzę coś żółtego!" - zawołała. Okazało się, że to pole pełne mleczy, które w zachodzącym słońcu lśniły jak złoto. "Tęcza chyba zaczyna się od żółtego" - szepnęło Piórko, lecz Dziobak pokręcił głową: "Tęcza ma siedem kolorów, tu jest tylko jeden."

Ruszyły dalej. Po chwili trafiły na łąkę pełną czerwonych maków. "O! Czerwony!" - zakwakała radośnie Kropka. "Może tęcza to po prostu wszystkie piękne rzeczy, które spotykamy?" - zastanowiło się Piórko. Dziobak jednak był sceptyczny: "Ale tęcza jest na niebie, a nie na ziemi." Zmęczone, ale szczęśliwe, usiadły nad strumieniem.

Wtedy stało się coś niezwykłego. Promienie zachodzącego słońca przebiły się przez krople rosy na liściach i nagle nad strumieniem pojawiła się mała, drżąca tęcza. "To nasza tęcza!" - zakwakały wszystkie trzy. I zrozumiały, że tęcza nie jest tylko na niebie – ona mieszka w kroplach wody, w zapachu kwiatów i w radości bycia razem.

Gdy wróciły nad swój staw, było już ciemno. Kropka, Piórko i Dziobak przytuliły się do siebie pod wielkim dębem. "Dziś nauczyłyśmy się, że najpiękniejsze kolory są wokół nas, tylko trzeba je dostrzec" - powiedziała cicho Kropka. Piórko dodało: "I że przyjaciele sprawiają, że wszystko jest bardziej kolorowe." Dziobak ziewnął i mruknął: "A tęcza? Chyba po prostu jest wszędzie tam, gdzie patrzymy z miłością."

Nad stawem zapadła cisza. Księżyc odbił się w wodzie, a gwiazdy zaczęły mrugać jak małe, srebrne kropelki. Kaczki zamknęły oczy, a ich oddechy stały się spokojne i równe. Wiatr niósł im do snu szelest trzcin i obietnicę nowego, kolorowego dnia.

Dobranoc, małe kaczuszki. Niech wasze sny będą kolorowe jak tęcza, a serca pełne ciepła, które znaleźliście w przyjaźni. Śpijcie spokojnie, bo świat jest piękny, a wy jesteście jego częścią.