Bajka o karetce dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małym garażu przy leśnej drodze mieszkała Kicia Karetka. Miała czerwone lampy i biały dach, a na drzwiach duży niebieski krzyż. Cały dzień jeździła na sygnale, by pomagać chorym zwierzętom. Ale dziś wieczorem była bardzo, bardzo zmęczona.

Kicia Karetka ziewnęła szeroko. Jej koła były ciężkie, a silnik cichutko mruczał. „Może dziś już nie będę nikomu potrzebna?” – pomyślała. Złożyła się do snu w swoim boksie, ale nagle zadzwonił telefon: „Kiciu, szybko! Mały miś rozbił kolano!”.

Kicia Karetka wyprostowała antenkę i zapaliła lampy. Pędziła przez las, a po drodze spotkała starego dęba. „Gdzie tak pędzisz?” – zapytał dąb. „Do misia, on potrzebuje pomocy!” – odpowiedziała. Dąb uśmiechnął się i powiedział: „Pamiętaj, nawet karetka musi czasem odpocząć”. Kicia kiwnęła reflektorem i pojechała dalej.

Przy domu misia stała mama misiowa. „Dziękuję, Kiciu! Miś już czuje się lepiej” – powiedziała. Kicia Karetka opatrzyła łapkę misia plastrem i ciepło go przykryła kocem. „Już po wszystkim, maluchu. Teraz musisz spać, żeby kolano szybko się zagoiło” – szepnęła.

Kiedy wracała do garażu, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Księżyc świecił jasno, a wiatr szumiał cicho w liściach. Kicia Karetka zatrzymała się na chwilę i popatrzyła w niebo. „Jakie to piękne” – pomyślała i poczuła, że jej silnik robi się ciepły i sennością.

W garażu czekała na nią miękka poduszka z mchu. Kicia zgasiła lampy, złożyła lusterka i zamknęła oczy. „Dziś naprawdę dużo pomogłam” – mruknęła do siebie. I wtedy usłyszała cichutkie dziękuję od misia, które przyleciało z wiatrem.

Gwiazdy na niebie mrugały do niej przyjaźnie. Kicia westchnęła i powiedziała: „Dobranoc, lesie. Dobranoc, misiu. Jutro znów będę gotowa do pomocy”. I zasnęła tak spokojnie, jak tylko zasypiają zmęczone karetki, które zrobiły coś dobrego.