Bajka o klaskaniu w rytm

— Bajka do czytania —

Mała myszka Matylda mieszkała w przytulnej norce pod starym dębem. Pewnego wieczoru, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, usłyszała cichą, wesołą muzykę dobiegającą z polany.

Zaciekawiona wyjrzała z norki. Zobaczyła grupkę zwierząt: zajączka Amelkę, wiewiórkę Kasię i jeżyka Igorka. Siedzieli w kręgu i klaskali w rytm muzyki, która płynęła z małego radia ustawionego na pniu.

Matylda bardzo chciała dołączyć. Podeszła bliżej i zaczęła klaskać, ale jej małe łapki nie trafiały w rytm. Klasnęła raz – za wcześnie, potem drugi raz – za późno. Zwierzęta spojrzały na nią życzliwie i uśmiechnęły się zachęcająco.

Stary żółw Teodor, który siedział obok, uśmiechnął się i powiedział: – Spróbuj najpierw posłuchać muzyki. Zamknij oczy i poczuj jej bicie. Matylda zamknęła oczy i wsłuchała się w dźwięki. Powoli, jak uczył żółw, zaczęła wyczuwać melodię.

Powoli zaczęła kiwać głową w rytm. Potem klasnęła – i tym razem trafiła! Radość rozlała się po jej sercu. Klasnęła jeszcze raz i jeszcze, coraz lepiej i odważniej.

Zwierzęta klaskały razem z nią. Muzyka była coraz głośniejsza i weselsza. Polana rozbrzmiewała śmiechem i klaskaniem, a nad nimi na ciemnym niebie migotały gwiazdy.

W końcu muzyka ucichła. Zwierzęta pożegnały się i poszły do swoich domów. Matylda wróciła do swojej przytulnej norki, położyła się na miękkim listkowym posłaniu i zamknęła oczy. W głowie wciąż słyszała ten miły rytm – cichy, spokojny, jak bicie własnego serduszka. Dobranoc, mała myszko – szepnęły do niej gwiazdy, które zaglądały przez okno.