Bajka o koniku Kropce, który pokonał strach przed ciemnością

— Bajka do czytania —

Mały kucyk o imieniu Kropka mieszkał na zielonej łące pełnej kwiatów i motyli. Jego biała sierść lśniła w promieniach słońca, a brązowe kropki wyglądały jak maleńkie piegi. Kropka uwielbiał biegać, skakać i brykać po miękkiej trawie, a jego tętent niósł się echem po okolicy.

Pewnego wieczoru, gdy słońce z wolna chowało się za lasem, a niebo stało się pomarańczowe i różowe, Kropka poczuł dziwny niepokój. Ciemność, która nadchodziła, wydawała mu się wielkim, czarnym smokiem. Skulił się w swoim ulubionym kąciku i zamknął oczy, mając nadzieję, że minie szybko.

Nagle usłyszał znajome stąpanie. To był Bajtek – siwy konik z długą, srebrną grzywą. 'Kropka, czemu siedzisz tak samotny?' zapytał przyjaciel. 'Boję się nocy,' wyszeptał Kropka. 'Czy nie możesz zostać ze mną?' Bajtek uśmiechnął się ciepło i skinął głową.

Bajtek poprowadził Kropkę na małe wzgórze tuż za łąką. Tam, wysoko nad ziemią, widać było całe ogromne niebo. 'Popatrz w górę, przyjacielu,' powiedział miękko. 'Niebo szykuje dla nas wieczorne widowisko.' Kropka drżał lekko, ale z ciekawością podniósł głowę.

I wtedy zobaczył – tysiące i miliony gwiazd zapaliły się jedna po drugiej, tworząc cudowną, migoczącą tkaninę. A na środku błyszczał księżyc, wielki i srebrny. Jedna gwiazdka szczególnie często mrugała do Kropki, jakby mówiła: 'Witaj, jestem tu dla ciebie'.

Kropka poczuł, jak strach powoli opuszcza jego serce. Odwrócił się do Bajtka i uśmiechnął. 'Dziękuję,' powiedział. 'Noc jest naprawdę piękna.' Bajtek oparł swój nos o nos Kropki. 'Przyjaciele są jak te gwiazdy – zawsze świecą, nawet w najciemniejszej chwili'.

Kiedy wrócili na łąkę, Kropka położył się na sianie obok Bajtka. Czuł się bezpieczny i kochany. Jego oczy powoli się zamykały, a w myślach tańczyły mu gwiazdy. 'Dobranoc, Bajtku,' szepnął. 'Dobranoc, Kropko – odpowiedział Bajtek. – Śpij słodko'.