Bajka o Pani Guziczek i jej igiełce

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, w kolorowym domku, mieszkała Pani Guziczek – krawcowa z prawdziwego zdarzenia. Każdego dnia siadała przy swoim drewnianym stole, a na kolanach kładła miękkie materiały.

Pani Guziczek miała sklepu z igłami, nićmi, guzikami i wstążkami. Najbardziej lubiła szyć ubranka dla pluszowych zwierząt: spodenki dla zajączka, sukienkę dla laleczki, a nawet małą kamizelkę dla dinozaura.

Pewnego wieczoru do sklepiku przyszedł mały miś. Miał zmęczone oczka i trzymał się za łapki. – Pani Guziczek – wyszeptał – boję się, gdy w moim pokoju jest ciemno. Czy mogłaby mi pani uszyć coś, co pomoże mi zasnąć?

Krawcowa uśmiechnęła się ciepło. – Uszyję ci przytulny kocyk z mięciutkiego filcu. Będzie w gwiazdki, żebyś pamiętał o nocnym niebie. – Wzięła nożyczki i zaczęła ciąć materiał. Szwy były proste i równiutkie.

Miś cierpliwie czekał. Słyszał, jak igiełka tańczy: szu–szu–szu. Pani Guziczek wplotła też srebrną nitkę, żeby kocyk lśnił jak księżyc. Po chwili kocyk był gotowy – miękki jak chmurka.

Miś otulił się nim od razu. – Dziękuję! Poczuję się bezpiecznie – powiedział. – Najlepsze w szyciu jest to – odrzekła krawcowa – że mogę zamienić zwykły materiał w coś, co daje spokój.

Noc zapadła. W oknie Pani Guziczek zapaliła się mała lampka. Miś leżał w swoim łóżeczku, patrząc na gwiazdki na kocyku. Ciemność już go nie straszyła. Zamknął oczy i słyszał tylko cichy szelest igieł dobiegający z daleka.

Sen przyszedł lekko jak piórko. Na niebie nad miasteczkiem rozbłysły prawdziwe gwiazdy, a Pani Guziczek schowała igłę do pudełka. – Dobranoc, misiu. Dobranoc, wszystkie pluszaki – szepnęła i zgasiła światło.