Zosia, Lia i Maja – królewny trzech talentów

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kwitnących łąk i kryształowych strumieni, mieszkały trzy królewny: Zosia, Lia i Maja. Każda z nich miała swój niezwykły talent – ale przez długi czas myślały, że tylko jedna z nich może być najlepsza.

Najstarsza, Zosia, uwielbiała śpiewać. Jej głos brzmiał jak poranny śpiew słowika, a gdy zaczynała melodię, nawet wiatr zamierał, by słuchać. Środkowa, Lia, była mistrzynią malowania. Jej pędzel tworzył obrazy tak żywe, że kwiaty na płótnie pachniały, a słońce zdawało się świecić jaśniej. Najmłodsza, Maja, tańczyła tak lekko, że jej stopy ledwo dotykały ziemi, a sukienka fruwała jak skrzydła motyla.

Pewnego dnia król, ich tata, ogłosił wielki konkurs: każda królewna miała zaprezentować swój talent przed całym królestwem, a zwyciężczyni otrzyma złotą koronę. Od razu w pałacu zrobiło się smutno. Zosia przestała śpiewać, bo bała się, że nie wypadnie najlepiej. Lia schowała farby, by nikt nie podglądał jej nowego obrazu. Maja zrezygnowała z tańca, mówiąc, że i tak nie ma szans.

Wieczorem, gdy księżyc wszedł na niebo, trzy królewny spotkały się w ogrodzie. Siedziały na kamiennej ławce pod starą jabłonią i patrzyły w gwiazdy. – Dlaczego nie cieszymy się tym, co robimy? – zapytała cicho Zosia. – Bo każda chce być najlepsza – odrzekła Lia, machając smutno patykiem po ziemi. – A może zamiast rywalizować, zrobimy coś razem? – zaproponowała Maja z uśmiechem.

I tak narodził się pomysł. Nazajutrz, zamiast występować osobno, królewny stanęły obok siebie na zamkowym dziedzińcu. Zosia zaczęła nucić piękną melodię, Lia malowała w powietrzu kolorowe wzory, a Maja tańczyła wokół nich, a jej ruchy przypominały fale na jeziorze. Wszystko połączyło się w jedno, jakby tworzyły wspólny obraz z dźwięków i kolorów.

Ludzie wstrzymali oddech, a potem wybuchnęli brawami. Król uśmiechnął się szeroko i podszedł do córek. – Zwyciężyłyście wszystkie – powiedział, wkładając każdemu na głowę mały diadem z błyszczących gwiazdek. – Bo siła nie w tym, by być lepszym od innych, ale w tym, by razem tworzyć coś pięknego.

Od tamtej pory w zamku co wieczór odbywały się małe występy, podczas których Zosia, Lia i Maja dzieliły się swoimi talentami. A gdy zapadał zmrok, siadały razem na parapecie, patrząc na gwiazdy i cicho nuciły kołysankę. Każda z nich wiedziała, że ich dary są jak gwiazdy – każda świeci inaczej, ale wszystkie razem tworzą najpiękniejsze niebo.

Kiedy księżyc otulił zamek srebrzystym światłem, królewny położyły się do łóżek, przykryte miękką kołdrą z westchnień wiatru. Zosia zamknęła oczy, Lia uśmiechnęła się do ciemności, a Maja szepnęła: – Dobranoc, siostry. I cały zamek pogrążył się w spokojnym, słodkim śnie, jakim otulają nas tylko te historie, które uczą nas, że największym skarbem jest bycie razem.