Królewna Róża i Siedmiu Ogrodników

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kwitnących łąk i szemrzących strumieni, mieszkała królewna Róża. Miała złote loki i oczy jak dwa błękitne jeziora, ale najbardziej lubiła spędzać czas w ogrodzie, gdzie każdy kwiat zdawał się do niej uśmiechać. Pewnego dnia, gdy spacerowała po lesie, natknęła się na małą, porośniętą mchem chatkę, z której dobiegały radosne śpiewy.

Zaciekawiona, Róża zapukała do drzwi. Otworzył jej najniższy ze spotkanych krasnoludków, który miał brodę tak długą, że musiał ją nosić zawiniętą wokół pasa. „Witaj, królewno! – zawołał. – Jestem Krzaczek, a to moi bracia: Szumek, Listek, Promyk, Płomyk, Twardziel i Mruczek. Jesteśmy ogrodnikami, ale nasz ogród usycha, bo słońce zbyt mocno grzeje, a woda w strumieniu zniknęła.”

Róża nie bała się wyzwań. „Pomogę wam! – oznajmiła. – W zamku mam księgę o tajemniczych źródłach. Może znajdziemy sposób, by przywrócić wodę.” Razem z krasnoludkami ruszyła w głąb lasu. Szumek niósł łopatę, Listek grabie, a Mruczek – który był najstarszy – dźwigał dzban na wodę.

Po długiej wędrówce dotarli do Wysokiej Skały. Pod nią, jak głosiła księga, znajdowało się ukryte źródełko. Ale wejście blokował wielki, omszały głaz. „Nie damy rady go przesunąć” – westchnął Twardziel. Wtedy Krzaczek zaproponował: „A gdybyśmy wszyscy razem chwycili za linę?” Krasnoludki i Róża złapali się za ręce, a Promyk zaśpiewał starą pieśń o sile przyjaźni. Głaz drgnął, a potem z hukiem potoczył się w dół.

Ze skalnej szczeliny trysnęła krystalicznie czysta woda. Radość była ogromna! Płomyk tańczył, a Listek podlewał pierwsze uschnięte kwiaty. Ale wtedy zobaczyli, że woda płynie tylko wąskim strumykiem. „Potrzebujemy więcej rąk do pracy” – powiedziała Róża. Krasnoludki zgodziły się, że najlepiej będzie, jeśli każdy zajmie się tym, co umie najlepiej. Szumek kopał rowki, Listek sadził nowe rośliny, a Mruczek przynosił nasiona z daleka.

Róża, która uwielbiała malować, zaproponowała, że ozdobi ogród kolorowymi kamieniami i narysuje mapę dla ptaków, by przynosiły dobre wieści. Praca szła szybko, a ogród rozkwitał jak nigdy dotąd. Powstały alejki z lawendy, grządki z truskawkami i mały staw, w którym pływały złote rybki.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za wzgórzami, krasnoludki i Róża usiedli na trawie, by podziwiać swoje dzieło. „Dziękujemy ci, królewno – powiedział Krzaczek. – Bez ciebie nasz ogród by zginął.” „Bez was też bym nie dała rady – odparła Róża z uśmiechem. – Każdy z nas ma swój dar, a razem możemy zdziałać cuda.”

I tak, w blasku gwiazd, które powoli zapalały się na niebie, królewna wróciła do zamku, a krasnoludki zasnęły w swojej chatce, śniąc o kwiatach i przygodach. A księżyc cicho szeptał dobranoc całej krainie.