Bajka o króliczku, który został rycerzem

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie słońce przebijało się przez liście, mieszkał mały króliczek o imieniu Kicuś. Miał miękkie, białe futerko i długie uszy, które zawsze stawały dęba, gdy był ciekawy.

Kicuś uwielbiał słuchać opowieści o rycerzach. Tatuś czytał mu książeczki o dzielnych wojownikach, którzy ratowali księżniczki i walczyli ze smokami. Kicuś też chciał być rycerzem, ale był taki mały i puchaty, że nikt nie brał go poważnie.

Pewnego dnia Kicuś postanowił zbudować sobie zbroję. Znalazł kawałek tektury, przywiązał go sznurkiem do brzuszka, a na głowę włożył plastikowy kubeczek. Wziął patyk jako miecz i powiedział: – Jestem rycerzem Kicusiem!

Wyruszył w las, szukając przygód. Po drodze spotkał ślimaka, który smutno siedział na kamieniu. – Co się stało? – zapytał Kicuś. – Zgubiłem swoją muszlę – odpowiedział ślimak. – Nie mogę wrócić do domu.

Kicuś zapomniał o zostaniu rycerzem. Przykucnął i pomógł ślimakowi znaleźć jego muszlę pod liściem. Ślimak uśmiechnął się i powiedział: – Dziękuję! Jesteś prawdziwym bohaterem! Kicuś poczuł ciepło w sercu.

Potem spotkał wiewiórkę, która nie mogła dosięgnąć do orzechów na wysokiej gałęzi. Kicuś podskoczył wysoko i strącił orzechy patykiem. Wiewiórka klasnęła w łapki: – Jesteś najlepszym rycerzem w lesie!

Wieczorem Kicuś wrócił do domu, zmęczony, ale szczęśliwy. Zdjął tekturową zbroję i kubeczek. Mama przytuliła go i powiedziała: – Nie potrzebujesz zbroi, żeby być rycerzem. Wystarczy, że masz dobre serce i pomagasz innym.

Kicuś uśmiechnął się, położył główkę na poduszce i zamknął oczy. Za oknem świeciły gwiazdy, a w lesie panowała cisza. Śnił o tym, jak pomagał ślimakowi i wiewiórce. – Dobranoc, mamo – szepnął. – Dobranoc, rycerzu – odpowiedziała mama i zgasiła światło.