Bajka o królowej lodu dla 3-latka

— Bajka do czytania —

W malutkim, błyszczącym zamku z lodu mieszkała królowa Lilia. Nie była jeszcze duża – miała trzy lata i koronę z sopli, która mieniła się w słońcu. Lilia uwielbiała sprawiać, że wszystko wokół stawało się lodowe: filiżanki, łyżeczki, a nawet poduszki.

Pewnego dnia Lilia wybiegła do ogrodu, żeby pobawić się z motylami. Kiedy zobaczyła kolorowe kwiaty, klasnęła w dłonie i krzyknęła: – Niech będą lodowe! I nagle wszystkie róże i stokrotki zamarzły, a ich płatki zrobiły się twarde jak szkło.

Motyle odleciały z przestrachem, a mała królowa spojrzała na swój ogród. Zrobiło jej się smutno, bo kwiaty przestały pachnieć i tańczyć na wietrze. Usiadła na lodowej ławeczce i rozpłakała się. – Dlaczego wszystko musi być zimne? – zapytała szeptem.

Wtedy z nieba spłynęła mała, ciepła iskierka – to był promyk słońca. Szepnął jej do ucha: – Lilio, lód jest piękny, ale tylko wtedy, gdy dajesz mu odrobinę swojego serca. Spróbuj ogrzać kwiaty swoim oddechem.

Królowa Lilia wzięła głęboki oddech i delikatnie dmuchnęła na najbliższą różę. Lód zaczął topnieć, a kwiat rozkwitł na nowo, jeszcze piękniejszy niż wcześniej. Lilia uśmiechnęła się i powtórzyła to z każdym kwiatkiem w ogrodzie.

Od tego dnia Lilia bawiła się lodem z czułością. Robiła małe, lodowe gwiazdki, które wirowały w powietrzu i nie raniły nikogo. Nawet motyle wróciły, bo ogród znów był ciepły i kolorowy.

Wieczorem, gdy księżyc zawisł nad zamkiem, Lilia położyła się do swojego łóżka z miękkiego śniegu. Przed snem pomyślała: „Najważniejsze to dawać innym ciepło, nawet gdy jestem z lodu”.

Gwiazdy na niebie zapaliły się jedna po drugiej, a wiatr nucił cichą kołysankę. Królowa Lilia zamknęła oczy, a jej lodowa korona delikatnie rozbłysła w świetle księżyca. Dobranoc, mała królowo – szumiał wiatr – dobranoc.