Bajka o Królowej Śniegu, która pragnęła przyjaźni

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, gdzie gwiazdy są najjaśniejsze, a śnieg skrzypi pod stopami, mieszkała Królowa Śniegu. Nie była jednak złą czarownicą, jak opowiadają stare legendy. Była po prostu bardzo samotna.

Każdego dnia Królowa Śniegu patrzyła z wysokiej wieży na dzieci bawiące się w śniegu. Słyszała ich śmiech i radosne okrzyki, ale gdy tylko podchodziła bliżej, wszyscy uciekali. Nikt nie chciał bawić się z tą, która miała lodowe serce i mroźny oddech.

Pewnego dnia mały rycerz Julek zabłądził w śnieżnej zamieci. Jego koń zmęczył się i stanął, a śnieg zasypał drogę powrotną. Julek, drżąc z zimna, zobaczył światło w pałacu Królowej i zapukał do wielkich, srebrnych drzwi.

Królowa otworzyła i spojrzała na niego lodowatym wzrokiem. „Czego chcesz, mały człowieku?” – zapytała chłodno. Julek nie bał się. Uśmiechnął się i powiedział: „Zabłądziłem, ale widzę, że Pani też jest smutna. Czy lubi Pani gorącą czekoladę?”

Królowa zdziwiła się. Nikt nigdy nie zapraszał jej na czekoladę. „Nie wiem, co to takiego” – przyznała cicho. Julek opowiedział jej o ciepłych ogniskach w swojej wiosce, o przyjaciołach, z którymi dzieli się opowieściami, i o śmiechu, który rozgrzewa nawet najbardziej mroźne serca.

Gdy mówił, Królowa poczuła, że coś topnieje w jej piersi. Jej lodowe serce zaczęło bić szybciej. Po raz pierwszy od bardzo dawna uśmiechnęła się – delikatnie, jakby bała się, że uśmiech pęknie. „Opowiedz mi więcej” – poprosiła.

Julek i Królowa spędzili cały dzień na rozmowach. Ulepili razem bałwana, a Królowa, śmiejąc się, przyznała, że to najlepsza zabawa, jaką miała od stu lat. Julek pokazał jej, że ciepło nie pochodzi tylko z ognia, ale z serca.

Gdy nadszedł wieczór, Julek musiał wracać do domu. Królowa otworzyła przed nim śnieżną ścieżkę, która prowadziła prosto do wioski. „Odwiedzę cię znów, obiecuję” – powiedział Julek, machając na pożegnanie. Królowa długo patrzyła za nim, a jej serce, choć wciąż z lodu, biło teraz ciepło.

Tej nocy Królowa Śniegu wyszła na balkon. Spojrzała w niebo usiane gwiazdami i szepnęła: „Nie jestem już sama”. Potem wróciła do sypialni, położyła się na swoim lodowym łożu i zasnęła spokojnie, z uśmiechem na twarzy. Wokół pałacu gwiazdy migotały jak małe ogniki przyjaźni, a cisza nocy otuliła wszystko miękkim, śnieżnym kocem.