Bajka o księżniczce Belli i zaczarowanym ogrodzie

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w królestwie pełnym zielonych wzgórz i kolorowych łąk, mieszkała księżniczka o imieniu Bella. Miała wszystko, czego mogła zapragnąć: złote korony, jedwabne suknie i ogromny zamek. Jednak mimo to, w jej sercu często gościł smutek, bo czuła się bardzo samotna.

Dawno, dawno temu, w królestwie pełnym zielonych wzgórz i kolorowych łąk, mieszkała księżniczka o imieniu Bella. Miała wszystko, czego mogła zapragnąć: złote korony, jedwabne suknie i ogromny zamek. Jednak mimo to, w jej sercu często gościł smutek, bo czuła się bardzo samotna.

Pewnego dnia, spacerując po zamkowym ogrodzie, Bella zauważyła małe, ukryte drzwi w starym murze. Zaciekawiona, pchnęła je i weszła do środka. Za drzwiami rozciągał się niezwykły widok: zaczarowany ogród pełen lśniących kwiatów, które nuciły ciche melodie, i drzew o srebrzystych liściach.

Na gałęzi siedział mały, rudy wiewiórek o imieniu Złotek. Jego futerko lśniło w słońcu jak złoto. 'Witaj, księżniczko!' - zawołał. 'Dawno nikt nie odwiedzał tego ogrodu. Jest smutny, bo brakuje mu troski i śmiechu.' Bella spojrzała na zwiędnięte kwiaty i postanowiła pomóc.

Bella każdego dnia przychodziła do ogrodu. Podlewała kwiaty, głaskała miękkie mchy i rozmawiała z Złotkiem. Kwiaty powoli zaczęły odzyskiwać kolory, a w powietrzu unosił się słodki zapach. Złotek opowiadał jej historie o przyjaźni i magii, która rodzi się, gdy ludzie dzielą się dobrem.

Pewnego razu Bella zaprosiła do ogrodu dzieci z pobliskiej wioski. Razem sadziły nowe kwiaty, budowały domek dla ptaków i śpiewały piosenki. Ogród wypełnił się radością i śmiechem. Bella zrozumiała, że najcenniejsze nie są skarby, ale chwile spędzone z innymi.

Wieczorem, gdy słońce zachodziło za wzgórza, Bella pożegnała się z Złotkiem. Wiewióreczka podziękowała jej za uratowanie ogrodu. 'Pamiętaj,' - powiedział - 'prawdziwe bogactwo tkwi w sercu, które potrafi się dzielić.'

Księżniczka wróciła do zamku, położyła się do łóżka i patrzyła przez okno na migoczące gwiazdy. Czuła się szczęśliwa i spokojna. Wkrótce zasnęła, a w jej snach kwitły kwiaty i tańczyły wiewiórki. Dobranoc, Belli. Dobranoc, mały czytelniku.