Księżniczka Laura i książę Michał oraz tajemnica szarego królestwa

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kwitnących łąk i błękitnych rzek, mieszkała księżniczka Laura. Miała długie, złote włosy i oczy koloru nieba, a jej ulubionym zajęciem było malowanie obrazów przedstawiających zachody słońca. Pewnego dnia jednak stało się coś dziwnego – wszystkie kolory w królestwie zaczęły blednąć, aż w końcu zniknęły zupełnie. Świat stał się szary, smutny i monotonny.

Księżniczka Laura bardzo się zmartwiła. Bez barw jej obrazy były puste, a nawet ukochany ogród królewski wyglądał jak z ołówkowego rysunku. Postanowiła działać. Wezwała swojego najlepszego przyjaciela, księcia Michała, który mieszkał w sąsiednim zamku. Michał był odważny i zawsze gotowy do pomocy. Razem uznali, że muszą wyruszyć w podróż, by odnaleźć źródło kolorów.

Włożyli lekkie buty i plecaki pełne prowiantu, po czym opuścili szary zamek. Szli przez las, który kiedyś był zielony, a teraz przypominał grafikę z czarno-białej książki. Nagle usłyszeli cichy płacz. To była mała, szara chmurka, która siedziała na gałęzi i ocierała łzy. 'Dlaczego płaczesz?' – zapytała Laura. Chmurka westchnęła: 'Jestem samotna. Nikt nie chce się ze mną bawić, bo jestem szara i ponura. Zazdroszczę innym chmurom, które mają kolory zachodu słońca.'

Książę Michał spojrzał na Laurę i szepnął: 'Może to nasza szansa, by pomóc chmurce i przywrócić barwy?' Księżniczka skinęła głową. 'Nie płacz – powiedziała do chmurki – my się z tobą pobawimy. Pokażemy ci, że szary też może być piękny, jeśli tylko spojrzysz na świat inaczej.' Chmurka uśmiechnęła się nieśmiało. Wtedy Michał wziął do ręki szkło powiększające, które niósł w plecaku, i skierował na nią promień słońca. Nagle chmurka zaczęła mienić się różnymi odcieniami – najpierw bladym różem, potem złotem i błękitem.

Chmurka roześmiała się głośno. 'Dziękuję! – zawołała. – Już nie jestem smutna!' W tym momencie z jej wnętrza zaczęły wypływać tęczowe krople deszczu. Spadały na ziemię, a tam, gdzie dotknęły, natychmiast wracały kolory. Łąki znów stały się zielone, kwiaty zakwitły czerwienią i żółcią, a niebo nabrało głębokiego błękitu. Laura i Michał tańczyli z radości, a chmurka płynęła nad nimi, rozsiewając barwy.

Wkrótce całe królestwo odzyskało dawne kolory, a nawet więcej – pojawiły się nowe odcienie, których nikt wcześniej nie widział. Na pożegnanie chmurka obiecała, że będzie odwiedzać Laurę i Michała codziennie o zachodzie słońca, by malować niebo najpiękniejszymi barwami. Od tego dnia w zamku nigdy nie brakowało farb do obrazów, a książę i księżniczka nauczyli się, że każdy, nawet ten, kto wydaje się szary i smutny, może wnieść do życia mnóstwo kolorów.

Wieczorem, gdy księżniczka Laura i książę Michał wrócili do zamku, usiedli na balkonie i patrzyli, jak chmurka maluje niebo na pomarańczowo i fioletowo. Powoli zapadał zmierzch, a gwiazdy zaczęły pojawiać się jedna po drugiej. 'Dzisiaj był wyjątkowy dzień – szepnęła Laura. – Zrozumieliśmy, że nie trzeba walczyć, by coś naprawić – czasem wystarczy przyjaźń i rozmowa.' Michał przytaknął, a potem oboje udali się do swoich komnat, gdzie słodki sen otulił ich niczym miękki kocyk. Gdzieś w oddali chmurka nuciła im cichą kołysankę.