Księżniczka i Żabi Skarb

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej zielonych wzgórz i błyszczących strumieni, mieszkała księżniczka Julka. Miała złote loki i suknię w kolorze nieba, ale najbardziej kochała swoje błyszczące korale, które dostała od mamy. Pewnego dnia, biegając po zamkowym ogrodzie, upuściła korale do starej studni. Usiadła na kamieniu i zaczęła płakać, bo to był jej największy skarb.

Nagle z wody wyskoczyła mała, zielona żaba z koroną na głowie i powiedziała: 'Nie płacz, księżniczko. Mam twoje korale, ale oddam je tylko, jeśli zostaniesz moją przyjaciółką'. Julka zdziwiła się, bo żaby nie mówią ludzkim głosem, ale skinęła głową. 'Obiecuję' – szepnęła, choć trochę się bała.

Żaba o imieniu Kleofas zabrał ją nad staw, gdzie mieszkał. Pokazał jej podwodny świat pełen lśniących kamieni i tańczących ważek. 'To mój skarb' – powiedział. Julka patrzyła z zachwytem, ale myślała o swoich koralach. Kleofas wyczuł jej tęsknotę i oddał jej naszyjnik, mówiąc: 'Przyjaźń jest ważniejsza niż błyskotki'.

Od tego dnia księżniczka często odwiedzała żabę. Razem szukali czterolistnych koniczyn i śpiewali piosenki nad strumieniem. Julka nauczyła się, że prawdziwe bogactwo to nie złoto, ale ktoś, kto cię rozumie. Pewnego wieczoru Kleofas wyznał, że jest zaczarowanym księciem, ale woli pozostać żabą, bo wtedy ma prawdziwych przyjaciół.

Julka przytuliła go i powiedziała: 'Dla mnie zawsze będziesz Kleofasem – moim najlepszym przyjacielem'. I wtedy stało się coś niezwykłego: żaba zamieniła się w chłopca o zielonych oczach, ale natychmiast z powrotem stała się żabą, bo oboje się roześmiali. 'Wolę być sobą' – zażartował.

Od tamtej pory księżniczka nosiła korale tylko w specjalne dni, a każdy wieczór spędzała z Kleofasem nad stawem, patrząc w gwiazdy. Nauczyła się, że prawdziwy skarb to nie rzeczy, ale chwile spędzone z tymi, których kochamy.

Kiedy nad zamkiem zapadła noc, Julka położyła się do łóżka, a przez okno widać było staw, w którym odbijał się księżyc. Kleofas siedział na kamieniu i śpiewał jej cichą kołysankę. 'Dobranoc, przyjacielu' – szepnęła, zanim zamknęła oczy.