Bajka o łabędziu, który szukał spokoju

— Bajka do czytania —

Nad dużym, błękitnym jeziorem mieszkał mały łabędź o imieniu Białe Piórko. Miał najpiękniejsze, puszyste pióra ze wszystkich łabędzi, ale coś mu nie dawało spokoju.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Białe Piórko próbował znaleźć idealne miejsce do spania. Raz kładł się na miękki mech, ale było mu za ciepło. Innym razem szukał cienia pod wielkim dębem, ale tam było za głośno od śpiewu ptaków.

Pewnego dnia łabędź postanowił popłynąć na drugi brzeg jeziora. Może tam znajdzie spokój? Płynął powoli, a woda szeptała mu: „Nie spiesz się, mały przyjacielu”. Po drodze spotkał żabkę, która skakała wesoło. „Dlaczego jesteś smutny?” – zapytała żabka.

„Szukam miejsca, gdzie będę mógł spać spokojnie” – odpowiedział Białe Piórko. Żabka zachichotała: „Ja śpię w swoim małym domku pod kamieniem. Nie jest wielki, ale jest mój i czuję się tam bezpiecznie!”.

Łabędź popłynął dalej. Nagle zobaczył starą wierzbę, która pochylała się nad wodą. Jej długie gałęzie tworzyły zielony namiot. „To wygląda przytulnie” – pomyślał. Wszedł pod gałęzie, położył głowę na swoich piórach i zamknął oczy.

Wtedy usłyszał cichutki głosik: „Hej, przeszkadzasz mi!”. To była mała biedronka, która spała na liściu. „Przepraszam” – szepnął łabędź i wypłynął z powrotem. Zrozumiał, że każde stworzenie ma swoje ulubione miejsce.

Gdy wrócił na swoją stronę jeziora, zobaczył swoją mamę, która czekała na niego z rozpostartymi skrzydłami. „Mamo, szukałem idealnego miejsca, ale nigdzie nie było tak dobrze jak tutaj” – powiedział. Mama uśmiechnęła się i przytuliła go.

Tej nocy Białe Piórko położył się obok mamy, pod rozgwieżdżonym niebem. Księżyc świecił delikatnie, a woda cicho pluskała. Łabędź zamknął oczy i pomyślał: „Najlepsze miejsce jest tam, gdzie jestem kochany”. I zasnął spokojnie, marząc o gwiazdach.

Dobranoc, mały łabędziu. Dobranoc, wszystkie zwierzątka. Niech wasze sny będą ciche i ciepłe jak pióra Białego Piórka.