Błękitka i tajemnica morskiej poświaty

— Bajka do czytania —

W błękitnym porcie, przy srebrzystej fali, mieszkała mała łódź podwodna o imieniu Błękitka. Miała okrągłe okienka i migające światła, którymi radośnie mrugała do ryb. Każdego ranka pływała wokół portu, ale gdy zapadał zmrok, chowała się w swojej przytulnej zatoce. Bała się bowiem ciemności panującej w głębinach.

Pewnego wieczoru do Błękitki podpłynął przyjaciel – mała rybka Klara o lśniących łuskach. – Dlaczego nigdy nie wypływasz w nocy? – zapytała. – Bo tam jest ciemno i strasznie – odpowiedziała łódź podwodna. – Ale w ciemności też jest pięknie – szepnęła Klara. – Chodź, pokażę ci coś wyjątkowego.

Błękitka zawahała się, ale ciekawość zwyciężyła. Włączyła swoje małe latarki i powoli wypłynęła z portu. Wokół było rzeczywiście ciemno, lecz wkrótce zobaczyła maleńkie światełka unoszące się w wodzie. – To plankton – powiedziała Klara. – Świeci jak gwiazdy! Błękitka zachwyciła się i poczuła się odważniejsza.

Płynęły dalej, aż dotarły do Błękitnej Groty. W środku było zupełnie ciemno. Błękitka drżała, ale Klara zachęciła ją: – Wejdź, nie bój się. Mała łódź wsunęła się do groty i nagle wokół niej rozbłysły setki niebieskich punkcików. Ściany groty pokryte były świecącymi muszelkami i koralowcami.

– To najpiękniejsze miejsce, jakie widziałam! – zawołała Błękitka. Światełka tańczyły wokół niej jak wróżki. Zapomniała o strachu i zaczęła krążyć po grocie, podziwiając magiczny blask. Klara uśmiechnęła się i powiedziała: – Widzisz? Ciemność nie jest straszna, gdy wiesz, gdzie szukać światła.

Po długiej zabawie Błękitka poczuła się zmęczona i szczęśliwa. Wypłynęły z groty, a na niebie nad oceanem iskrzyły się prawdziwe gwiazdy. – Czas wracać do portu – ziewnęła mała łódź podwodna. Klara odprowadziła ją do zatoki, a świecący plankton tworzył im ścieżkę.

W porcie Błękitka zacumowała przy pomoście, wyłączyła latarki i położyła się spać. Przez okienko widziała odbicie gwiazd na wodzie – kołysały się delikatnie jak w kołysce. – Dobranoc, mała przyjaciółko – szepnęła Klara i odpłynęła.

Błękitka zamknęła oczy, a morska poświata tańczyła nad nią jak srebrne iskierki. Czuła się bezpieczna i odważna. Wiedziała, że jutro znów odkryje coś pięknego. I tak zasnęła, pogrążając się w cichym, spokojnym śnie pod gwiazdami.