Księżniczka Iskierka i Tajemnica Złotej Łąki

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej kolorowych motyli i szumiących strumyków, mieszkała mała księżniczka o imieniu Iskierka. Miała złote loki i oczy jak dwa błękitne jeziorka, a jej ulubionym zajęciem było bieganie boso po łące i rozmawianie ze zwierzętami.

Pewnego dnia, gdy Iskierka zbierała poziomki w lesie, usłyszała cichutki płacz. Za starym dębem siedział mały, bury zajączek, który trzymał się za łapkę. – Co ci się stało? – zapytała księżniczka, klękając obok niego. – Potknąłem się o korzeń i skaleczyłem się w łapkę – odpowiedział zajączek, ocierając łezkę.

Iskierka bez wahania zerwała liść babki, przyłożyła go do ranki i przewiązała chusteczką. – Już lepiej? – spytała. Zajączek uśmiechnął się i podskoczył radośnie. – Dziękuję, księżniczko! Jesteś bardzo dobra! – zawołał i pogalopował w stronę swojej norki.

Gdy Iskierka wróciła do zamku, zastała wielkie zamieszanie. Kucharz lamentował, że w spiżarni skończyła się mąka, a ogrodnik martwił się, że róże więdną, bo brakuje deszczu. Księżniczka pomyślała o zajączku i o tym, jak mały gest potrafił sprawić radość. – Może i tu mogę pomóc? – szepnęła do siebie.

Pobiegła do ogrodu i zawołała ptaki, które przysiadły na jej ramionach. – Drogie ptaszki, czy mogłybyście przynieść nasiona dla róż? – poprosiła. Ptaki zgodnie kiwnęły główkami i po chwili wróciły z garściami złocistych nasion. Iskierka wsypała je do ziemi, a róże natychmiast wypuściły nowe pąki.

Potem udała się do kuchni. – Panie kucharzu, a gdyby tak upiec chleb z miodem i orzechami? – zaproponowała. Kucharz spojrzał zdziwiony, ale księżniczka już biegła do pszczół, które mieszkały w ulu na zamkowym dziedzińcu. Pszczoły chętnie podzieliły się miodem, a wiewiórki przyniosły orzechy z lasu.

Wieczorem, gdy cały zamek rozbrzmiewał śmiechem i zapachem świeżego chleba, Iskierka usiadła na parapecie i patrzyła w niebo. – Pomaganie innym jest jak magia – powiedziała cicho. – Im więcej dajesz, tym więcej radości wraca do ciebie. I wtedy zrozumiała, że prawdziwa księżniczka to nie ta, która nosi koronę, ale ta, która ma dobre serce.

Gdy gwiazdy zaczęły mrugać na granatowym niebie, Iskierka wślizgnęła się pod swoją pierzynkę. Księżyc srebrzył jej złote włosy, a wiatr szeptał przez okno kołysankę. – Dobranoc, Iskierko – szepnęła mama, całując ją w czoło. – Dobranoc, mamo – odpowiedziała księżniczka, zamykając oczy. I śniła o łące pełnej uśmiechniętych zwierząt i o tym, jak dobrze jest być dobrym.