Bajka o Misiu Tarmosiu i Gwiazdkowej Nocy

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym lesie, tuż obok polany pełnej mchu, mieszkał mały miś o imieniu Tarmoś. Tarmoś miał miękkie, brązowe futerko i ogromną ciekawość świata.

Każdego wieczoru, zanim słońce schowało się za wzgórzami, Tarmoś biegł do swojej mamy i pytał: „Mamo, co dzisiaj będziemy robić?”. Mama Misia uśmiechała się tajemniczo i odpowiadała: „Dziś, synku, zrobimy coś wyjątkowego.”

Tarmoś bardzo się ucieszył. Uwielbiał wyjątkowe rzeczy! Biegał po polanie, podskakiwał i przewracał koziołki. „Czy będziemy szukać miodu? Czy może budować szałas?” – pytał z przejęciem.

Mama Misia pokiwała głową i zaprowadziła Tarmosia na małe wzniesienie, skąd widać było całe niebo. „Usiądźmy tutaj, kochanie” – powiedziała łagodnie. „Patrz w górę.”

Tarmoś spojrzał w niebo i zobaczył tysiące małych, błyszczących gwiazdek. Nigdy wcześniej tak uważnie im się nie przyglądał. „One mrugają do nas!” – szepnął zdziwiony.

„Tak” – odpowiedziała mama. „Każda gwiazdka to małe światełko, które mówi: 'Już pora odpocząć, miśku'. Możesz policzyć, ile ich jest, albo po prostu patrzeć i słuchać ciszy.”

Tarmoś położył się na miękkim mchu i zaczął wpatrywać się w gwiazdy. Jedna z nich wydawała mu się szczególnie jasna. „Widzę gwiazdkę, która uśmiecha się specjalnie do mnie” – powiedział cicho.

Mama przytuliła go i zaczął nucić kołysankę. Tarmoś poczuł, że jego powieki stają się ciężkie jak małe kamienie. Ostatnia gwiazdka, którą zobaczył, zamrugała mu na pożegnanie i odpłynął w krainę snów.

„Dobranoc, Tarmosiu” – szepnęła mama, tuląc go do siebie. „Dobranoc, gwiazdko” – odpowiedział miś przez sen, uśmiechając się do swojej przyjaciółki z nieba.