Bajka o nosorożcu, który nie mógł zasnąć

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru mały nosorożec Roki nie mógł zasnąć. Leżał w swoim miękkim legowisku z trawy, ale jego oczy wciąż były szeroko otwarte. Wiercił się i kręcił, a sen nie przychodził.

Roki spróbował liczyć barany. Jeden baran, drugi baran, trzeci… ale barany zamieniały się w wielkie, szare chmury i uciekały w górę. To wcale nie pomagało.

Wstał więc i poszedł szukać kogoś, kto pomoże mu zasnąć. Spotkał starą sowę Zuzię, która siedziała na gałęzi. „Huu, huu, czemu nie śpisz, mały nosorożcu?” – zapytała sowa.

„Nie mogę zasnąć, Zuziu. W głowie mam tyle myśli, że nie dają mi spokoju” – odpowiedział Roki. Sowa uśmiechnęła się łagodnie. „Spróbuj posłuchać ciszy. Zamknij oczy i wsłuchaj się w odgłosy nocy.”

Roki zamknął oczy i nasłuchiwał. Usłyszał szum wiatru w liściach, dalekie pohukiwanie sowy i ciche bzyczenie świetlików. Powoli jego oddech stał się spokojniejszy.

Nagle z krzaków wyszedł żółw Tymon. „Widzę, że uczysz się spokoju” – powiedział wolno. „Ja też zawsze ruszam się powoli. Spróbuj oddychać tak jak ja: wdech… wydech… bardzo powoli.”

Roki zaczął oddychać razem z żółwiem. Wdech… wydech… Jego serce biło coraz ciszej. Świetliki zaczęły tańczyć wokół niego, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy.

W końcu Roki poczuł, że jest bardzo senny. Położył się na miękkiej trawie, a żółw i sowa przykryli go liśćmi. „Dobranoc, mały nosorożcu” – szepnęła sowa. Gwiazdy mrugały nad nim, a Roki zapadł w głęboki, spokojny sen.