Ignaś i magiczne organy

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, za starym dębem, stała mała kapliczka. Mieszkał w niej tylko kurz i pajęczyny, ale pewnego wieczoru mały jeżyk Ignaś usłyszał stamtąd dźwięk. Był cichy, delikatny, jakby ktoś grał na niewidzialnych strunach.

Ignaś ostrożnie podszedł bliżej. Przez uchylone drzwi zobaczył wielkie, drewniane organy. Stały nieruchomo, pokryte kurzem, a z ich wnętrza wydobywała się melodią – to wiatr grał na starych piszczałkach.

Jeżyk wszedł do środka. Piszczałki świeciły w blasku księżyca, a klawisze lśniły jak srebro. Nagle obok niego pojawił się mały, złocisty wietrzyk. To Nutka – tak miała na imię – zaprosiła Ignaś do gry.

Nutka unosiła się nad klawiszami, a Ignaś dotykał je ostrożnie. Najpierw wyszedł jeden dźwięk – cichy jak szelest liści. Potem drugi – wyższy i radosny. Organy ożyły! Dźwięki tańczyły w powietrzu.

Zwierzęta w lesie usłyszały muzykę i przystanęły. Sowa przyleciała pod okno, wiewiórka usiadła na parapecie, a zające skupiły się w drzwiach. Wszystkie słuchały z zachwytem.

Ignaś grał dalej. Nutka podpowiadała, które klawisze nacisnąć. Zorganów popłynęła kołysanka – miękka jak kocyk i łagodna jak oddech mamy. Zwierzęta zaczęły ziewać.

Gdy Ignaś zagrał ostatnią nutę, wszystkie oczy były już zmęczone. Sowa zamknęła jedno oko, wiewiórka oparła główkę na ogonku, a zające położyły się na mchu. W kapliczce zrobiło się cicho.

Noc otuliła las ciemnością, a nad kapliczką zapłonęły gwiazdy. Ignaś przytulił się do ciepłych organów i słuchał ich ostatniego, cichego westchnienia. Dobranoc, mały jeżyku, dobranoc – szepnęła Nutka i zniknęła.