Bajka o pierogach ruskich, które chciały być gwiazdami

— Bajka do czytania —

W małej kuchni, na ciepłej desce, leżały sobie trzy małe pierogi: Pysia, Rysia i Mały Brzusio. Były puszyste, mięciutkie i pachniały masłem i cebulką. Ale najbardziej na świecie chciały być gwiazdami na niebie.

„Popatrzcie na te błyszczące gwiazdy!” – westchnęła Pysia, patrząc przez okno. „One są takie jasne i dalekie. A my tylko leżymy na talerzu.” Rysia przytaknęła: „Chciałabym móc latać wysoko, nad domami i drzewami.” Mały Brzusio tylko cmoknął, bo był jeszcze mały i nie wiedział, co to znaczy być gwiazdą.

Wtem do kuchni weszła Babcia Zosia. Miała na sobie fartuch w kwiatki i uśmiechała się ciepło. Wzięła pierogi do rąk i powiedziała: „Ojej, jakie piękne! Dziś zjemy je na kolację.” Pierogi zasmuciły się strasznie. „Nie chcemy być zjedzone!” – zapiszczały chórem. „My chcemy być gwiazdami!”

Babcia Zosia usłyszała ich smutek. Pokiwała głową i szepnęła: „A wiecie, że każdy z was już jest jak gwiazda? Kiedy kładziecie się na talerzu, wyglądacie jak małe, złote księżyce.” Pierogi spojrzały na siebie zdziwione. „Naprawdę?” – spytała Pysia. „Naprawdę” – odparła Babcia i posypała je odrobiną skwarek, które zalśniły w świetle lampy.

Wtedy do kuchni wpadł mały Jaś. Miał niebieskie oczy i uśmiech od ucha do ucha. „Babciu, czy mogę pomóc?” – zapytał. Babcia skinęła głową. Jaś wziął widelec i ostrożnie nabrał jednego pieroga. „To mój ulubiony!” – zawołał. Pierogi poczuły, że ktoś je bardzo kocha. I nagle zrozumiały, że bycie zjedzonym to nie koniec, ale początek nowej przygody.

Kiedy Jaś ugryzł Pysię, poczuł ciepło i smak, które rozlały się po całym brzuszku. A Pysia nagle zobaczyła, że wewnątrz Jasia jest jasno i miło – jak w małym niebie. „Jestem gwiazdą!” – pomyślała ze zdziwieniem. Rysia i Mały Brzusio też trafiły do brzuszka Jasia, a on uśmiechnął się i powiedział: „Mniam, jakie pyszne pierogi ruskie!”

Po kolacji Babcia Zosia otuliła Jasia kołdrą i powiedziała: „Widzisz, te pierogi były dziś twoimi małymi gwiazdkami. Dały ci siłę do snu.” Jaś zamknął oczy, a w jego brzuszku pierogi cichutko nuciły kołysankę. „Dobranoc, mały przyjacielu” – szepnęły. I wszystkie trzy poczuły, że spełniły swoje marzenie – świeciły w środku, w ciepłym, kochanym sercu Jasia.

Za oknem migotały prawdziwe gwiazdy, a w pokoju Jasia panowała cisza i spokój. Pierogi ruskie, choć już ich nie było, stały się częścią najpiękniejszej opowieści – o tym, że nawet małe rzeczy mogą być wielkie i ważne.