Bajka o piesku Burku i gwiazdce

— Bajka do czytania —

Mały piesek Burek mieszkał w niebieskiej budzie obok domu. Miał miękkie, brązowe uszy i ogonek, który merdał jak wiatraczek.

Pewnego wieczoru, gdy na niebie zapaliły się gwiazdy, Burek zobaczył jedną, która spadła prosto do ogrodu. – Ojej! – pisnął i pobiegł jej szukać.

Pod krzakiem malin znalazł coś świecącego. Ale to nie była gwiazdka, tylko mały robaczek świętojański. – Przepraszam – powiedział robaczek – ja tylko świecę dla siebie.

Burek pobiegł dalej. Pod huśtawką coś migotało. Pochylił nos i powąchał. To był kawałek sreberka od czekolady. – Też nie – westchnął piesek.

Aż w końcu usiadł na trawie i spojrzał w górę. Mrugnęła do niego duża, złota gwiazda. – Szukasz mnie? – zapytała cicho. – Nie upadłam, tylko się schowałam w twoim serduszku.

Burek zamknął oczy i poczuł ciepło w brzuszku. Rzeczywiście, tam w środku coś małego i jasnego świeciło jak gwiazdka. – To twoja iskierka radości – szepnęła gwiazda.

Psiak zwinął się w kłębek w swojej budzie, a gwiazdy na niebie tańczyły cicho. Ziewnął dwa razy i poczuł, że jest dokładnie tam, gdzie powinien być.

Księżyc przytulił drzewa, wiatr ucichł, a Burek zamrugał ostatni raz. – Dobranoc, mała gwiazdeczko – szepnął i zasnął, śniąc o świecących ogonkach.