Bajka o Piotrusiu Panu

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkał Piotruś Pan. Miał złote loki i skrzydła utkane z promyków słońca. Każdej nocy, gdy księżyc świecił jasno, Piotruś wyruszał na spotkanie z przyjaciółmi.

Pewnego wieczoru Piotruś zaprosił małego Filipa do zabawy w lesie. Filip wziął ze sobą latarkę i poszli iść ścieżką wśród drzew.

Nagle zauważyli małego jeżyka, który trzymał w łapkach złoty listek. „To dla ciebie” – powiedział jeżyk i podał listek Filipowi.

Piotruś uśmiechnął się i powiedział: „W lesie każdy liść to skarb. Możemy z nich zbudować zamek dla wiewiórek”. I tak zrobili: układali liście, gałązki i kamyki.

Wiewiórka Kika przyszła popatrzeć na ich zamek. „Jest piękny!” – pisnęła z radością. „Teraz możesz w nim spać” – dodał Piotruś.

Gdy zamek był gotowy, Piotruś zaprowadził Filipa na polanę pełną świecących robaczków. Robaczki tańczyły w rytm cichej muzyki traw.

„Patrz, Filipie – te światełka to gwiazdy, które spadły z nieba” – szepnął Piotruś. „Każde z nich spełnia jedno marzenie”.

Filip pomyślał o swoim ulubionym misiu i o tym, że chciałby, aby miś zawsze przy nim spał. Wtedy jeden robaczek usiadł mu na palcu i zamrugał.

Piotruś wziął Filipa za rękę i zaprowadził go do domku z kory, gdzie na podłodze leżał miękki mech. „Czas spać” – powiedział cicho. „Twoje marzenia będą dziś tańczyć razem z robaczkami”.

Filip zamknął oczy, a Piotruś usiadł obok i nucił kołysankę. Nad nimi świeciły gwiazdy, a w lesie zapanowała cisza. „Dobranoc, mały przyjacielu” – szepnął Piotruś, po czym odleciał na skrzydłach z promyków.