Plastelinowy las

— Bajka do czytania —

W cichym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał mały kawałek plasteliny o imieniu Plastek.

Plastek był mięciutki, pachniał delikatnie wanilią i lubił leżeć na grubym mchu pod starym dębem. Każdego ranka budził go śpiew ptaków, a on przeciągał się, rozciągając swoje różnokolorowe ciało.

Pewnego dnia, gdy wiewiórka Rudzia skakała po gałęziach, upuściła mały żołędzik. Plastek złapał go w swoją lepką końcówkę i uśmiechnął się szeroko. – Może dziś zrobię coś nowego – pomyślał.

Zaczął ugniatać żołędzik w swoim środku, aż ten zamienił się w mały, brązowy guziczek. – Ojej! Zrobiłem guzik! – zawołał zdziwiony. Sowa Mądrala, która siedziała na gałęzi, pokiwała głową. – Każda zmiana to początek czegoś pięknego – powiedziała cicho.

Plastek poczuł się odważniejszy. Postanowił ulepić z siebie małego jeżyka. Najpierw zrobił kolce z zielonej plasteliny, potem różowy nosek, a na koniec czarne oczka. Jeżyk był malutki i stał obok Plasteka, patrząc na niego. – Teraz jestem twoim przyjacielem – powiedział jeżyk cieniutkim głosikiem.

Rudzia przyniosła mu garść suchych liści. Plastek zrobił z nich skrzydła dla jeżyka, które mieniły się w słońcu. – Możesz latać, jeśli tylko uwierzysz – szepnął Plastek. Jeżyk rozłożył skrzydła i poleciał wysoko, nad same czubki drzew.

Nagle zza krzaka wyjrzał mały zając, który płakał, bo zgubił swoją marchewkę. Plastek podszedł do niego i zrobił mu nową marchewkę z pomarańczowej plasteliny, a do tego dorobił jej zielony ogonek. – Dziękuję! – pisnął zając i pogalopował wesoło do domu.

Słońce powoli chowało się za horyzont, a las zasypiał. Plastek spojrzał na swoje dzieła – guzik, jeżyka, skrzydła i marchewkę – i uśmiechnął się. – Zmiany są fajne – mruknął, zwijając się w kłębek na mchu.

Nad lasem zapadła cisza, a pierwsze gwiazdy zaczęły mrugać do Plasteka. – Dobranoc, maleńka – szepnął wiatr, a Plastek zamknął oczy, marząc o kolejnych kolorowych przygodach.