Bajka o pociągu, który uczył się gwizdać

— Bajka do czytania —

W małej, kolorowej stacyjce, otoczonej zielonymi łąkami i lasem, mieszkał mały pociąg o imieniu Tomek. Tomek był czerwony, błyszczący i bardzo ciekawski, ale najbardziej na świecie chciał nauczyć się gwizdać tak ładnie, jak duże pociągi.

Pewnego dnia Tomek wyjechał na swoją pierwszą samodzielną przejażdżkę po torach. Jechał wolno, podziwiając kwiaty i małe wiewiórki skaczące między drzewami. Nagle usłyszał cichy płacz – to mały zajączek siedział na torach i ocierał łapką łzy.

– Co się stało? – zapytał Tomek, delikatnie zwalniając. – Zgubiłem drogę do domu – odpowiedział zajączek, drżąc. – Mógłbyś mi pomóc? – Ale jak? – zmartwił się pociąg. – Nie umiem nawet dobrze gwizdać…

Tomek bardzo chciał pomóc, więc zaczął próbować. Najpierw zrobił „psssst”, potem „ciiiich”, aż w końcu udało mu się wydobyć cienki, wysoki dźwięk: „Fiuu-fiuu!”. Zajączek podskoczył z radości, a z lasu wybiegła mama zajączka, słysząc znajomy gwizd.

Od tego dnia Tomek codziennie ćwiczył gwizdanie na torach. Gdy gwizdał, ptaki przysiadały na jego dachu, a sarenki wychodziły z lasu, by posłuchać. Każdy dźwięk był inny – raz cichy jak szum wiatru, raz wesoły jak bicie dzwonka.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Tomek gwizdnął najpiękniejszą melodię, jaką znał. Gwiazdy na niebie zaczęły mrugać w rytm jego gwizdu, a księżyc uśmiechnął się szeroko. Wszystkie pociągi w stacyjce klasnęły swoimi kołami z zachwytu.

– Jesteś wyjątkowy, Tomku – powiedziała stara lokomotywa Stefania. – Nie każdy pociąg potrafi gwizdać tak, by sprawić radość innym. Tomek uśmiechnął się i wtulił w swoje ciepłe kółka. Wiedział, że najważniejsze nie jest to, jak głośno gwiżdże, ale że robi to z serca.