Bajka o Skye i Gwiazdkowym Pyłku

— Bajka do czytania —

W Zatoce Przygód, tuż przed zachodem słońca, mała Skye stała na swoim skrzydlatym plecaku i patrzyła w niebo. Zauważyła coś dziwnego – mały, srebrny pyłek tańczył w powietrzu, jakby zapraszał ją do zabawy.

Skye zatrzymała się i przyjrzała pyłkowi. Błyszczał delikatnie, a kiedy go dotknęła łapką, poczuła przyjemne ciepło. „Co to może być?” – pomyślała. Pyłek uniósł się i poleciał w stronę lasu. Skye postanowiła za nim podążyć.

Leśna ścieżka była miękka od mchów i liści. Nagle usłyszała cichy płacz. Mały jeżyk siedział pod drzewem i ocierał łezki. „Dlaczego płaczesz?” – spytała Skye. Jeżyk pokazał swoje kolce – były całe w błocie i kurzu.

Skye przypomniała sobie o srebrnym pyłku. „Może on pomoże?” – szepnęła. Przykryła jeżyka pyłkiem, a jego kolce stały się czyste i lśniące jak małe gwiazdeczki. Jeżyk uśmiechnął się i podziękował. Pyłek znów odleciał dalej.

Kolejne spotkanie – tym razem mała wiewióreczka nie mogła dosięgnąć swoich żołędzi na wysokiej gałęzi. Skye rozłożyła skrzydła plecaka i podleciała, by pomóc. Pyłek zawirował wokół i nagle żołędzie same wskoczyły do dziupli.

Wiewióreczka zatańczyła radośnie. Pyłek tymczasem poprowadził Skye na polanę pełną kwiatów. Tam, pod starym dębem, leżała szeleszcząca koperta. Skye otworzyła ją – wewnątrz znajdował się mały list od Chmurki, która pisała: „Dziękuję, że jesteś taka dobra”.

Skye uśmiechnęła się. Zrozumiała, że pyłek nie był magiczny sam w sobie – to jej chęć pomagania sprawiła, że wszystko stało się piękniejsze. Wróciła do budy, gdzie czekały na nią ciepłe koce i pluszowa gwiazdka.

Noc zapadła cicho, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Skye położyła głowę na poduszce i zamknęła oczy. „Dobranoc, Zato Przygód” – szepnęła. Pyłek zniknął, ale w jej sercu została radość. Śpij słodko, mała Skye.