Bajka o pszczole Zuzi

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym ulu na skraju łąki, mieszkała pszczoła o imieniu Zuzia.

Zuzia była malutka, ale miała wielkie skrzydła i jeszcze większe serce. Każdego ranka budziła się pierwsza i patrzyła, jak słońce wstaje nad kwiatami.

Inne pszczoły od razu zabierały się do pracy: zbierały nektar, budowały plastry i opiekowały się królową. Ale Zuzia nie wiedziała, co robić najlepiej.

Próbowała nosić pyłek, ale był za ciężki. Próbowała śpiewać, ale jej bzyczenie było cichutkie jak szelest listka. Zuzia westchnęła: „Czy ja w ogóle jestem potrzebna?”

Pewnego dnia stara pszczoła Mela powiedziała: „Zuziu, nie musisz być najszybsza ani najgłośniejsza. Rozejrzyj się wokoło.” Zuzia spojrzała na łąkę i zobaczyła małe, smutne kwiatki, które nie miały kropli rosy.

Zaczęła podlewać je delikatnie swoją trąbką, a kwiatki uśmiechnęły się do niej. Potem znalazła biedronkę, która zgubiła drogę do domu, i zaprowadziła ją pod liść. Każdy dzień przynosił nową przygodę.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za chmurkami, Zuzia wracała do ula. Czuła się zmęczona, ale szczęśliwa. Kładła się na miękkim plastrze i zamykała oczy.

Gwiazdy na niebie migotały jak maleńkie światełka. Zuzia szeptała: „Dobranoc, kwiatki. Dobranoc, biedronko.” I zasypiała spokojnie, wiedząc, że każdy ma swoje miejsce na świecie.