Bajka o reżyserze, który szukał uśmiechu

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkał Pan Krzysztof. Był reżyserem, czyli kimś, kto wymyśla historie i pokazuje innym, jak je opowiedzieć. Miał wielki, czarny beret i zawsze nosił ze sobą mały notesik.

Pewnego dnia Pan Krzysztof postanowił nakręcić film. – To będzie najwspanialszy film świata! – zawołał i zaprosił wszystkie dzieci z podwórka. – Będziecie aktorami! – powiedział z uśmiechem.

Zaczęli kręcić. Pan Krzysztof mówił: – Teraz zróbcie smutne miny! – Dzieci zrobiły smutne miny, ale wyglądały jakby miały zaraz wybuchnąć śmiechem. – Nie, nie, bardziej smutno! – prosił reżyser. Ale dzieciom wcale nie chciało się być smutnymi.

Wtedy mała Zosia zapytała: – Panie Krzysztofie, a dlaczego w filmie muszą być smutne miny? – Bo tak jest w scenariuszu – odpowiedział. – A czy nie lepiej, żeby wszyscy się uśmiechali? – zapytała Zosia.

Pan Krzysztof pomyślał chwilę. Spojrzał na swój notesik, a potem na roześmiane buzie dzieci. – Wiecie co? – powiedział. – Może macie rację. Zróbmy film o tym, jak fajnie jest się razem bawić!

Od tej chwili wszystko się zmieniło. Dzieci biegały, tańczyły i śpiewały. Pan Krzysztof kręcił kamerą i śmiał się razem z nimi. – To jest to! – wołał. – Prawdziwy film!

Kiedy film był gotowy, wszystkie dzieci przyszły do kina w ogrodzie. Na ekranie zobaczyły siebie – uśmiechnięte, szczęśliwe. – To najlepszy film na świecie! – krzyczały. A Pan Krzysztof pomyślał, że najważniejsze w reżyserii jest słuchanie innych.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Pan Krzysztof zamknął notesik. – Dobranoc, małe gwiazdeczki – szepnął. – Jutro znów będziemy tworzyć coś pięknego. I zasnął spokojnie, z uśmiechem na twarzy.