Rycerz, który lubił pomagać

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym, kolorowym królestwie mieszkał rycerz o imieniu Mateusz. Miał lśniącą zbroję i piękny, czerwony płaszcz, ale najbardziej na świecie lubił… pomagać innym.

Każdego ranka Mateusz wstawał wcześnie i pytał: „Komu dziś mogę pomóc?”. Zamiast machać mieczem, podlewał kwiaty w ogrodzie, pomagał kucharzowi mieszać ciasto na pierniki i bawił się z psem zamkowym, Reksiem.

Pewnego dnia do zamku przyszła zapłakana księżniczka Zosia. „Zgubiłam moją ulubioną koronę!” – powiedziała ze smutkiem. „Była ze złota i miała małe, niebieskie kamyki. Gdzie jej szukać?”.

Rycerz Mateusz od razu ruszył do akcji. „Nie martw się, Zosiu! Poszukamy razem” – powiedział ciepło. Najpierw zajrzeli do wielkiej sali balowej, ale tam tańczyły tylko kolorowe balony. Potem poszli do kuchni – w garnkach bulgotała zupa, a korony nigdzie nie było.

W końcu wyszli do zamkowego ogrodu. Słońce świeciło, a pszczoły brzęczały wesoło. Nagle Mateusz zobaczył coś błyszczącego wśród czerwonych róż. „Patrz, Zosiu! Twoja korona!” – zawołał. Leżała sobie spokojnie na listku, jakby odpoczywała wśród kwiatów.

Księżniczka uśmiechnęła się szeroko. „Dziękuję ci, Mateuszu! Jesteś najmilszym rycerzem na świecie” – powiedziała. „Myślałam, że rycerze tylko walczą, a ty pomagasz. To o wiele lepsze!”. Mateusz poczuł, jak jego serce rośnie z radości.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, rycerz usiadł na swoim łóżku i pomyślał: „Pomaganie to najwspanialsza przygoda”. Zamknął oczy, a księżyc cicho zaświecił przez okno. Wkrótce zapadł w spokojny sen, marząc o kwiatach i uśmiechniętych twarzach.

Dobranoc, mały rycerzu. Niech twoje sny będą pełne ciepła i dobroci. A jutro znów możesz komuś pomóc – wystarczy tylko chcieć.