Bajka o małej sarence i gwiazdach

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie drzewa szeptały cicho, a promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała sarna o imieniu Lunia. Lunia miała wielkie, brązowe oczy i delikatne kopytka, które stukały o mech, gdy biegała wśród paproci. Każdego wieczoru, gdy zapadał zmrok, Lunia siadała na polanie i patrzyła w niebo, licząc gwiazdy.

Pewnego dnia Lunia spotkała wiewiórkę, która z gracją skakała z gałęzi na gałąź. – Jak ty to robisz? – zapytała sarenka z podziwem. – Ja też chcę skakać tak wysoko! Próbowała, ale jej nogi były za krótkie, a ciało za ciężkie. Zmartwiona usiadła pod dębem.

Niedługo potem usłyszała śpiew słowika. – Jaki piękny głos! – westchnęła. – Chciałabym śpiewać jak ty. Lunia spróbowała wydać dźwięk, ale z jej pyska wyszedł tylko cichy pomruk. Słowik uśmiechnął się i poleciał dalej.

Wieczorem, gdy księżyc rozświetlił las, Lunia wróciła na swoją polanę. Spojrzała w górę i zobaczyła, że gwiazdy układają się w kształt sarny. – Patrzcie! – zawołała. – Tam jestem ja! Nagle zrozumiała, że nie musi być wiewiórką ani słowikiem. Jej miejsce było tutaj, na ziemi, wśród mchu i paproci, gdzie mogła biegać lekko i cicho.

Od tamtej pory Lunia każdej nocy kładła się na miękkim posłaniu z liści, patrzyła w gwiazdy i szeptała: – Jestem sobą i to jest wspaniałe. A gwiazdy mrugały do niej, jakby mówiły: „Dobranoc, mała sarenko”.

I tak Lunia zasypiała spokojnie, wiedząc, że każdy ma swoje miejsce i swoje dary. A w lesie zapadała cisza, pełna gwiazd i dobrych snów.