Bajka o słuchaniu muzyki

— Bajka do czytania —

Mały króliczek Mikuś mieszkał w norce na skraju lasu. Każdego wieczoru mama mówiła mu: „Czas na słuchanie muzyki”.

Mikuś siadał na miękkiej poduszce i zamykał oczy. Mama włączała cichutką melodię, która płynęła jak strumyk przez pokój.

Pewnego wieczoru mama powiedziała: „Dziś posłuchamy muzyki lasu”. Mikuś zdziwił się, bo nie widział żadnych instrumentów. „Skąd weźmiemy melodię?” – zapytał.

Mama uśmiechnęła się i otworzyła okno. Do norki wpadł szum wiatru – cichy, jakby szeptał: szuuu, szuuu. Mikuś nadstawił uszy.

Zza krzaków dobiegł świergot ptaszka: ćwir, ćwir, ćwir. Mikuś zamrugał – to brzmiało jak dzwoneczek! Potem z daleka usłyszał kapanie deszczu: kap, kap, kap.

„To prawdziwa muzyka!” – zawołał króliczek. Mama skinęła głową: „Każdy dźwięk może być piękny, jeśli umiesz go słuchać”. Mikuś położył się na poduszce i nasłuchiwał dłużej.

Usłyszał nawet bicie swojego serduszka: bum, bum, bum – jak mały bębenek. Uśmiechnął się i poczuł spokój. Muzyka była wszędzie.

Mrok zapadł nad lasem, a Mikuś zamknął oczy. Dźwięki stawały się coraz ciszej, aż w końcu pozostało tylko ciche, miarowe bum, bum, bum. „Dobranoc, muzyko” – szepnął i zasnął.