Smok Lumen i mała Zosia

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym ogrodzie mieszkała Zosia. Każdego ranka podlewała kwiaty i śpiewała ptakom. Pewnego dnia zobaczyła coś błyszczącego za krzakiem malin.

To był malutki smok – cały w łuskach, które mieniły się jak tęcza. Smoczek siedział i smutno wzdychał. Zosia podeszła bliżej i zapytała:

– Dlaczego jesteś taki smutny? – zagadnęła łagodnie. Smoczek podniósł główkę. – Bo nie umiem ziać ogniem – wyszeptał. – Wszystkie smoki to potrafią, a ja tylko robię „puff” i nic.

Zosia uśmiechnęła się. – Może twój ogień jest inny? – powiedziała. – Pokaż, co umiesz. Smoczek zamknął oczy, nabrał powietrza i… z jego pyszczka posypały się maleńkie, świecące iskierki.

Iskierki tańczyły w powietrzu jak świetliki. Zosia klasnęła w dłonie. – To piękne! – zawołała. – Nie musisz ziać ogniem. Ty tworzysz światło! Smoczek spojrzał zdziwiony, a potem uśmiechnął się szeroko.

Od tego dnia bawili się razem każdego wieczoru. Smoczek, którego Zosia nazwała Lumen, rozświetlał ścieżkę do domku, a Zosia opowiadała mu historie o gwiazdach.

Lumen zrozumiał, że nie trzeba być takim jak wszyscy. Każdy ma coś wyjątkowego – nawet jeśli to tylko małe, ciepłe iskierki.

Gdy księżyc wszedł wysoko, Lumen wtulił się w miękki mech. Zosia pogłaskała go po główce. – Dobranoc, przyjacielu – szepnęła. Iskierki Lulena zgasły powoli, a w ogrodzie zapanowała cisza. Nad nimi świeciły gwiazdy – spokojne i ciche.