Smok Chmurka i tajemnica Krainy Mgieł

— Bajka do czytania —

W Krainie Mgieł, gdzie góry sięgały chmur, mieszkał niezwykły smok o imieniu Chmurka. Nie buchał ogniem ani nie straszył ludzi – zamiast tego z jego pyska wydobywały się kłęby pary, które zamieniały się w miękkie, białe obłoki. Mieszkańcy okolicznych wiosek bali się go jednak, bo nigdy nie widzieli smoka, który nie zionął ogniem.

Pewnego dnia księżniczka Jagna, córka króla, wybrała się z rycerzem Leonem na spacer po lesie. Nagle usłyszeli ciche westchnienie dochodzące zza wzgórza. – To może być smok! – szepnął Leon, kładąc dłoń na mieczu. – Nie bój się, mamy misję od ojca, by zbadać, czy Chmurka jest groźny – odparła dzielnie Jagna.

Gdy podeszli bliżej, ujrzeli smoka siedzącego nad strumieniem. Zamiast złości w jego oczach malował się smutek. – Dlaczego tu siedzisz? – zapytała Jagna. Smok westchnął i z pyska buchnęła para, tworząc nad ich głowami małą chmurkę. – Bo nikt nie chce się ze mną przyjaźnić – wyszeptał Chmurka. – Mówią, że jestem dziwny, bo nie zieje ogniem.

Leon opuścił miecz i usiadł obok smoka. – Nie jesteś dziwny, jesteś wyjątkowy! Z twoich chmur mogłoby padać, a nasza kraina od tygodni cierpi z powodu suszy. Gdybyś mógł sprowadzić deszcz… – Jagna spojrzała na Leona z błyskiem w oku. – Masz rację! Chmurka, czy potrafisz zrobić wielką burzę?

Smok uniósł głowę, zamyślił się i wypuścił ogromny kłąb pary. Para uniosła się wysoko, zamieniając w ciężką, szarą chmurę. – Jeszcze trochę! – zawołała Jagna. Chmurka zebrał wszystkie siły i zionął tak potężnym obłokiem, że niebo nad Krainą Mgieł pokryło się chmurami. Po chwili zaczęły padać pierwsze krople deszczu.

Mieszkańcy wyszli z domów i z radością patrzyli w niebo. – To zasługa smoka! – krzyknął Leon. – Chmurka uratował nasze plony! Król ogłosił go bohaterem, a dzieci z wiosek przyniosły mu kosze z jagodami i miodem. Smok uśmiechnął się szerzej niż kiedykolwiek – wreszcie miał przyjaciół.

Od tej pory Chmurka codziennie pomagał rolnikom – gdy pola potrzebowały wody, wypuszczał parę, a gdy trzeba było rozproszyć upał, tworzył lekkie obłoczki, które dawały cień. Leon i Jagna odwiedzali go często, a wieczorami wszyscy siadali na wzgórzu i patrzyli, jak smocze chmury barwią się na różowo i pomarańczowo od zachodzącego słońca.

Pewnego wieczoru, gdy księżniczka Jagna kładła się spać, wyjrzała przez okno. Na niebie wisiała jedna mała, srebrzysta chmurka, która mrugnęła do niej jak gwiazda. – Dobranoc, Chmurko – szepnęła. I wtedy zrozumiała, że najpiękniejsze rzeczy dzieją się wtedy, gdy akceptujemy innych takimi, jakimi są.